Oxmo Puccino - L'Arme de Paix (2009)

Toen ik de horde featurings zag toen het album voor de release werd aangekondigd, had ik een beetje schrik eerlijk gezegd. Blijkt uiteindelijk dat dit allemaal gastzangers/zangeressen zijn die enkel de refreinen voor hun hoede nemen, en zo werkt dat best wel goed en afwisselend!

Voorts is dit wederom een erg goed album van onze allergeliefde Black Jack Brel. Zeker in deze tijden waarin de franse Hip-Hop nu niet bepaald z'n hoogdagen beleefd, en de meesten zich overleveren aan archi-getypeerde, über-Amerikaans klinkende producties met teksten waar je bijna spontaan van begint te huilen, komt Oxmo Puccino af met een album met verzorgde teksten, en vooral die wel degelijk ergens over gaan, en geen idiote synthesizer melodietjes op een belachelijke beat, maar èchte muzikanten die èchte instrumenten bespelen. Je moet er maar de kloten voor hebben! Natuurlijk heeft de man niet veel meer te bewijzen, na het afleveren van één van de cultklassiekers in het genre (zijn eerste), maar toch... Uitermate verfrissend. De muzikanten in kwestie zijn trouwens dezelfde als die waarmee hij voorganger "Lipopette Bar" opnam, en dat dat goed nieuws is, dat zullen we geweten hebben!

Alleen spijtig dat dit album zo afgrijselijk gemastered is...