Bad Religion - The Process of Belief (2002)

Schitterende punkplaat, punk of z'n best! Het actuele Kyoto Now is echt magniefiek, en weederom telt het album talrijke, afwisselende, leuke riffs. Iets te repetitief om écht zalig te zijn, maar toch een zeer goede plaat.
4,25*

Een mooie punk album 4 sterren waard.

wel zeer goed album, overigens

Geweldig album. Als het eerste nr begint ben ik echt in mijn nopjes.

lekkere punkrock van paar gasten die weten hoe het moet en dat al jaaaren lang 3.5*

Mmm zo'n lekkere nostalgische plaat uit mijn 'jeugd', vroeger heb ik hem grijsgedraaid, gewoon simpele catchy 'punk' die je op elk moment dat je hem opzet van je stoel doet springen! perfect voor in de auto, gewoon verstand op nul en meebrulle! 4*

Van het latere werk (na 2000) absoluut de beste!! Voor de liefhebbers 31 mei pinkpop! Dit album 4.25*

heel goed album.

nr.3 is niet can't stop maar can't stop it (geweldig nummer overigens)

Goed album van Bad religion.Alleen in het midden staan een paar mindere nummers als Materialist en Sorrow maar voor de rest bereikt The Process of Belief een contant,vrij hoog niveau.
Ook kent het album een mooie balans tussen de korte,snelle punknummers en de wat meer veelzijdige en langere punkrock songs.
Na de twee wat mindere voorgangers (No substance en The New America) was deze plaat weer een terugkeer naar de kwaliteit van The Gray race.Een standaard die ze tot op de dag van vandaag hebben volgehouden (uitgezonderd het wat flauwe Christmas songs).Knap.

Dit album heeft alles wat ik wil horen van Bad Religion: snelle korte nummers, langzamere krachtige meezingers, intellectuele teksten, veel afwisseling en toch de duidelijk hoorbare punk kern waar Bad Religion ooit mee is begonnen. Zelf heb ik Bad Religion leren kennen toen The Empire Strikes First (2004) net uit was dus de band had tegen die tijd al de legendarische status opgebouwd en ik ben niet opgegroeid met hun ouder werk.

Met dat in gedachte heb ik in korte tijd veel van hun werk gehoord en ik merkte al snel dat mijn favoriete nummers vaak verspreid waren over al hun albums, behalve bij The Process of Belief, waar van ik praktisch ieder nummer gaaf vond. Niet alle nummers zijn uiteraard even sterk, maar van de 14 tracks kan ik er geen enkele slechte tussen uit halen. Ieder nummer heeft wel iets te bieden en bleef al snel in mijn hoofd hangen na een paar luister beurten.

Uiteraard zijn er albums als "Suffer" en "Against the Grain" die mogelijk in een gunstigere periode zijn uitgebracht en naarmate de jaren verstreken bij veel punk fans van vandaag als classics zijn bijgebleven. Niks tegen deze albums, ik vind het zelf meesterwerken in het genre, maar ik denk dat dit album hoger had gescoord als deze 10 jaar eerder was uitgebracht. Bad Religion is een van de belangrijkste bands voor moderne punk muziek, en dit album liet ons weten dat ze nog steeds de meesters in hun vak waren in 2002.

Favoriete tracks:
- Supersonic
- Materialist
- Sorrow

"The Process of Belief is an elixir when you're weak. I must confess at times I indulge it on the sneak, but generally my outlook's not so bleak."

Rake recensie GreenGold. Ik geniet heel erg van dit album en denk inderdaad dat deze niet haar nodige lof krijgt omdat het niet uit die 'gouden periode' van de groep stamt, want aan het songmateriaal zal het alleszins niet liggen. Sorrow is één van de allerbeste BR-nummers ooit, maar de hele plaat barst van de energie, aanstekelijke riffs en intelligente teksten waardoor ik het verder erg moeilijk vind om er favorieten uit te halen. Naast de door jou genoemde nummers pik ik er nog graag lukraak een paar van de mijne uit: Prove It, Kyoto Now!, The Lie en afsluiter Bored and Extremely Dangerous, maar ik had even goed nog 4 andere nummers in hun plaats kunnen zetten. De productie is ook glashelder met lekker dik aangezette gitaren en vocals, perfect gemixt als je het mij vraagt.

Blind uit m’n cd kast gehaald, en bij de eerste tonen onmiddellijk herkend als Bad Religion. En toch, het leken wel niéuwe nummers. Ik was zelfs vergeten dat ik deze cd in m’n bezit had. Was toen (begin deze eeuw) weer terug gekeerd naar pure indie en gitaarrock, dus wellicht gekocht uit gewoonte en amper beluisterd.
Maar wat een lékker album zeg! Doet echt wel denken aan de tijd van Suffer, Against the Grain en Recipe for hate.
Heerlijke trip. Wat een topband is dit toch.

Hij past inderdaad prima in dat rijtje, geweldig album.