Somatic Responses Circumflex/Augmented Lines style, da's wat Touching The Void is. Ergens weer meer van hetzelfde, maar zo uniek dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Deze CD staat weer vol typische SR ritmes en klanken. Lekker druk, ingewikkeld geratel zonder ooit het geheel uit het oog te verliezen.
"Adeladia" open het album op indrukwekkende wijze. Wat wavegeprul als intro, waar na een tijdje enkele waves als overwinnaar uit blijken te komen. Heerlijk hoe die bass en de rest van het ritme weet in te vallen. Prachtig rustmoment midden in de track om daarna weer op volle kracht door te beuken. "Autista Ubriqco" begint lekker drukkend, en kalmeert pas na een minuutje, wanneer de bass toegevoegd wordt. Een melodie nestelt zich op de achtergrond, overspoelt door een leger aan samples. Prachtige track. "Carousel" is in z'n geheel wat rustiger, met een iets duidelijkere melodie deze keer, en wat minder achtergrondgepruttel, al blijft het wel allemaal lekker vol klinken. Geen seconde wordt ombenut gelaat om vol te stampen. "Deadzone" is net iets minder, vooral door de nogal zeurderige wave die in het nummer zit. Zaagt net teveel, en vormt zowat het enige dipje in dit album. "Diode Diaries" pikt gelukkig de draad weer snel op. Heerlijke breaks, stevig gedistorte basses en een hoop lawaaierge waves om dit alles op te draperen. "Giorni Di Malattia" start met een lekker ritme, waardoor stilaan een melodie naar voren komt. Toch steeds weer verwonderlijk hoe die broertjes hun melodieën in elkaar weten boksen. "Stuff Arbenning" is weer een wat rustigere track (en welkom) die vooral rond de melodie gebouwd is. Mooie breather.
"The Ice Cream Man Is Coming" is het eerste echte hoogtepunt (beetje jammer voor de andere track die ook superb zijn, maar het zijn er nu eenmaal een hele boel op dit album). Trippy maar geniale melodie, vergezeld van al even geschifte ritmes. Een nummer dat een zeer bevreemdende sfeer uitstraalt, en bol staat van de prachtige klankcombinaties. "Touching The Void" is nog zo'n topper, die trekt, knarst en pruttelt als geen ander. Geniale samples gecombineerd met obscure ritmes, vermengd tot een muur van geluid. "Twy Eisiau Dy Gariad" start met nogmaals een fantastisch (gedistort) rimte, om daarbij een fenomenale melodie te gooien. Veel mooier dan dit worden tracks niet, al is het wel jammer dat net dit zo'n gevarieerde track is. Dat prachtige stuk hoor je dus niet meer terug. "Wandering" is weer een stukje rustiger, met hardere basses en minder achtergrondgeratel. Steeds hetzelfde, en steeds weer verschillend genoeg om niet te gaan vervelen. "Onwards" is wat mij betreft het hoogtepunt van dit album. Lekkere vette ritmes, dit keer zonder de mooie melodieën, maar ook dat hoeft absoluut geen minpunt te zijn zo blijkt. "Xtrakshun" sluit het album in schoonheid, en naar concept af, met nog een laatste keer een resem melodieën en ingewikkeld ritmisch geneuzel.
De sfeer van dit album komt misschien nog het dichtst in de buurt van een Xanopticon (Liminal Space), al is er veel minder sprake van die tweeledigheid, geen of weinig gebruik van microsamples en zijn de tracks toch heel wat vloeiender. Eigenlijk is het gewoon op en top Somatic Responses, maar dan net weer dat tikkeltje anders. Geen 5*, zo hebben ze al 2 albums, en deze is dat toch net dat tikkeltje minder dan die andere twee, maar wel weer een fantastisch album zoals niemand anders ze maakt. Unieke artiesten.