Hanne Hukkelberg - Blood from a Stone (2009)

Prachtig dit hoor. Ergens tussen PJ Harvey en Coco Rosie ofzo. Goed stemgebruik. Aparte insrumentatie. Potten en pannen (figuurlijk gesproken, maar ook wat letterlijk), gaan hand in hand met gitaren.

Oops she did it again.
Na het fenomenale Rykenstrasse is dit toch weer een prachtplaat van Hanne. Een wat meer voller geluid en orkestratie dan Rykenstrasse maar dat kan ze goed hebben.
Klasse beter dan Cocorosie. Qua sfeer soms PJ Harvey maar heeft een echt eigen geluid.
Hoop dat ze binnenkort weer een mooie plaat uitbrengt en weer langskomt voor concerten.
Als ze ooit een echt akoestische plaat uit gaat brengen wordt dat volgens mij een pareltje!

Ooit zong de Noorse Hanne Hukkelberg bij de doom metal band Funeral; nu is ze alweer toe aan haar derde solo album dat weinig met metal te maken heeft. Dankzij Madrugada-drummer Erland Dahlen, die wonderen doet met de ritmes, haar beste tot nu toe. Overigens ging Erland hier niet alleen los op een drumstel maar voornamelijk met treindeuren, huishoudelijke apparaten en fietsonderdelen. Het geweldige Bandy Riddles met zijn dwingende ritme begint klein en pakt beetje bij beetje uit, bijgestaan door een gitaarpartij die dezelfde snelle dreigende accenten aanhoudt. Mede dankzij Erland en zijn inventieve drumstel die altijd nadrukkelijk aanwezig zonder zich op de voorgrond te dringen. Tegenover al deze wonderschone en experimentele arrangementen staat Hukkelbergs subtiele, dromerige en lieflijke zang. Krakerig fijn wordt afgewisseld met heftige meerstemmigheid, mede mogelijk gemaakt door een fantastisch bereik. Zonder op hol te slaan weet Hukkelberg zowel haar zang als haar instrumenten van klein naar groots te brengen, en dat allemaal op elegante wijze. Blood From A Stone is een uiterst dynamische plaat, waarbij iedere luisterbeurt garant staat voor nieuwe ontdekkingen. Intens in al zijn subtiliteit.