Toki Wright - A Different Mirror (2009)

Ziet er interessant uit, mooie hoes ook .

Ziet er idd leuk uit, meteen maar even gepre-ordered.

Ik ga hem ook bestellen voor 9 euro bij cdwow

Cd is zojuist opgestuurd....

Bij mij ook .

ook cdwow?

Ook nog

Wat ik tot nu toe hoor erg fijn

Wordt een 4 vind de beats goed tot zeer goed... En ook Toki is een erg goeie mc

Hm, deze man herken ik van MTV Made met C-Rayz Walz (die ik door die show 'ontdekte'). Misschien maar checken in de toekomst.

Komt uit op Rhymesayers, dus trekt meteen al mijn interesse (ik denk dat Rhymesayers onderhand m'n favoriete label is geworden). Moet ik misschien ooit maar checken (maar eerst de nieuwe Eyedea & Abilities!!).

Die productie van Poison Ivy (Afreecan-American)

Eind 2008 lekte op internet de veelbelovende en maatschappijkritische track State of Emergency uit. Het is een nummer van Toki Wright, de getalenteerde rapper die onder contract staat bij Rhymesayers. State of Emergency is samen met twaalf andere nummers te vinden op Toki Wrights debuutplaat A Different Mirror. Net als de meer bekende namen Atmosphere en Brother Ali, heeft Toki Wright zich genesteld in Minneapolis. Daar begon hij als sidekick van Brother Ali. Tijdens shows van Ali warmde de zeer energieke Toki Wright het publiek op; nu is het dus tijd voor zijn eerste wapenfeit.

Met dezelfde energie als tijdens een liveoptreden begint Toki aan A Different Mirror. Dit uit zich onder meer in zijn teksten: “More fiya! More fiya! More fiya! Raise up ya lighters, raise ‘em up higher” (More Fiya). Maar zoals bij meer Rhymesayers artiesten (Slug en Abstract Rude bijvoorbeeld) rapt ook Toki Wright op een tamelijk monotone manier. Emotie komt hierdoor bij lange na niet altijd over en een geheel album vol raps met dezelfde, lage intonatie is ook net iets teveel van het goede.

Gelukkig kan Toki Wright meer dan alleen energierijke teksten aan de man te brengen, het merendeel van A Different Mirror kent serieuze boodschappen die over slavernij en racisme gaan. Zo ook de titeltrack waar Toki Wright het verleden en de diepe wonden van de zwarte man naar boven haalt. Dit doet hij op een scherpe manier, hij bouwt zijn verhaal goed op (hij wordt steeds kritischer binnen zijn relaas) en tekstueel blijkt hij ook een interessante rapper te zijn. Het is daarom jammer dat het aan emotie in zijn stem ontbreekt, want met wat meer inlevingsvermogen van zijn kant had hij zich pas echt kunnen onderscheiden als rapper.

Benzilla is hofleverancier van de beats; op acht nummers is hij de uitvoerend producer. Een specifieke stijl heeft hij nog niet ontwikkeld, maar dat dit geen nadeel hoeft te zijn bewijst de onervaren beatbakker met gevarieerde instrumentaties. Van het zeer diverse, zelfs wat drukke The Law, waar veel bombastische geluiden te horen zijn, tot het meer simplistische State of Emergency; waar een duister pianodeuntje voor een donkere sfeer zorgt, laat Benzilla horen een getalenteerd producer te zijn.

A Different Mirror eindigt zoals het begon: met flink wat kracht. Het is Brother Ali die hiervoor zorgt, zijn productie op The Feeling is feestelijk en de diverse harde koperblazers voor een heuse knaller. Daarnaast rapt Brother Ali ook nog eens een woordje mee en zorgt hij voor de welkome afwisseling die het album zeker nodig heeft.

Toki Wright etaleert zich op A Different Mirror als een goede lyricist, maar als een minder bekwame rapper. Zijn stemgebruik is te eentonig voor een geheel album en dus zal Toki Wright zijn verhalen de volgende keer met meer passie moeten vertellen. Wat verder opvalt is dat het met de producties wel goed zit. Benzilla is hier voor het grootste deel verantwoordelijk voor en laat zien dat onervarenheid geen rol hoeft te spelen. Aangezien de producer over voldoende talent beschikt is het wachten op meer spraakmakende producties van hem. Zo is het uiteindelijk niet de hoofdrolspeler Toki Wright maar producer Benzilla die zich in de kijker speelt op A Different Mirror.

Natuurlijk ook te lezen op www.hiphopleeft.nl

Samen met het 2e album van A Place To Bury Strangers het beste album van 2009

Wat een strak cover ontwerp!

Prima album, niet heel speciaal. Devil's Advocate luister ik het vaaktst, met dat geweldige geneurie op de achtergrond.