Peste Noire - Ballade Cuntre Lo Anemi Francor (2009)

Dit is de afgelopen jaren heen uitgegroeid tot mijn favoriete metal album. Voor mij is het een soort van muzikale perfectie alhoewel perfectie een woord is wat bij dit album nergens op slaat. Het is soms zo lelijk en slordig, maar tergelijkertijd werkt het wel. De mooie vrouwenzang bij sommige interludes waar die idioot van een Famine dan overheen staat te schreeuwen: Stel je voor 2 klassiek geschoolde zangers met een black metal zanger die er zomaar wat over heen staat te blerren, en het klinkt nog tof ook. Ook de mondharmonica solo in Rance Black Metal de France is niet om aan te horen, maar het werkt.

Dat is eigenlijk het de samenvatting van dit album: Het werkt. En waarom het werkt, geen flauw idee, maar het is fantastisch.

Behoorlijk geschifte plaat. Je hoort duidelijk de verering van black metal in de muziek terug, maar het houdt gewoonweg geen steek. Dat maakt de plaat inderdaad de moeite waard. De rode draad die door dit album loopt, is het feit dat die rode draad ergens ligt weg te rotten, in stukken geknipt en zwart geverfd. Peste Noire is toch wel een bijzonder boeiend gezelschap, dit is zeker niet hun beste, maar meer dan het luisteren waard.