Ramblin' Jack Elliott - A Stranger Here (2009)

Werd nieuwsgierig nadat ik op Metacritic zag dat dit het best beoordeelde album van 2009 zou zijn (qua scoregemiddelde), dus heb ik dit album eens aan een luisterbeurt onderworpen.

Erg fijne, pure rootsblues, en muzikaal erg goed gemixt.
Not bad at all...

Ik was eem beetje verrast toen ik een paar weken geleden aan dit nieuwe album van mr ramblin' jack elliot kwam. Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat de beste man nog in leven was. Aangezien ik wel het een en ander over hem gelezen heb in Biografieën over Bob Dylan (ramlin jack was speelde een aanzienlijke rol in het jonge leven van Bob) was mijn interesse meteen gewekt. Het is inderdaad een prima plaat van deze 77-jarige muziekveteraan. Chapeau. Als je van die ouderwetse rootsmuziek houdt zit je met dit album wel goed.

Prachtig, prachtig, prachtig, wat deze veteraan ons op dit album voorschotelt.... Z'n uitvoeringen van een tiental goed gekozen blues/country traditionals zijn stuk voor stuk zeer geslaagd en geïnspireerd te noemen.

Joe Henry produceert en er zijn gastbijdragen van o.a. David Hidalgo (ja, daar is 'ie weer, al is hij niet zo dominant aanwezig als op de nieuwe Dylan plaat) en Van Dyke Parks, en het geheel verveelt geen seconde.

Echt zo'n plaat die de liefhebbers van Johnny Cash's "American Recordings" serie zal moeten aanspreken, wat Rick Rubin met Cash deed doet Henry met Elliott, namelijk het beste uit de man naar boven halen, en hem daar waar nodig ondersteunen met een verrijkende, subtiele productie. Alles valt op z'n plaats.

Grote klasse.

de folk legende Ramblin' Jack Elliott vertolkt op dit album allemaal oude country blues nummers uit de periode van de "Great Depression", de wereldwijde economische crisis uit de jaren 1930.

het album begint met de piano riedels van de blues ballad "Riding High Water Blues" (Blind Lemon Jefferson) en eindigt op dezelfde manier met het profetische "Please Remember Me" (Walter Davis) van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack.

tussendoor veel in slow-blues stijl gespeelde nummers die op den duur wat eenvormig klinken met als uitschieters het ingetogen "Soul of a Man" (Blind Willie Johnson) met een fraaie slide gitaar partij, het iets uitbundigere "Richland Woman Blues" (Mississippi John Hurt) en "How Long Blues" (Leroy Carr) met wederom een fraaie slide en prachtige accordeon accenten van David Hidalgo.

de niet bij naam genoemde nummers zijn verder van Reverend Gary Davis (2), Lonnie Johnson (3), Son House (6), Tampa Red (7) en Furry Lewis (8).

hoor de man liever in een meer folky setting maar dat is een smaak kwestie. hulde aan Joe Henry die dit project opzette en op wat normaliter het laatste studio album van Ramblin' Jack Elliott zal blijken.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at the Garfield House, South Pasadena, California

Ramblin' Jack Elliott: vocals, acoustic guitar
Greg Leisz: acoustic guitar, mandolin, mandola, dobro & Weissenborn
David Pilch: upright bass
Jay Bellerose: drums, percussion
Keefus Ciancia: piano, keyboards
David Hidalgo: acoustic guitar, accordion
Van Dyke Parks: piano, vibraphone