Green on Red - The Killer Inside Me (1987)

op deze plaat gaat de band, maar meer nog dan stuart, regelmatig over de top. het schijnt dat hierna de samenwerking beëindigd is en green on red als illuster duo verder moest (zonder kwaliteit in te leveren, integendeel) en dat hoor je ook wel enigszins

wel een paar pareltjes, het energieke 'clarkesville' met een moddervet geluid, de geslaagde gospel in no man's land (er staat ook minder geslaagde gospel op) en het beklemmende titelnummer.

op cd alleen te vinden tesamen met 'no free lunch' en dan nog moet je goed zoeken.

Clarkesville is het prijsnummer... voor de rest inderdaad te vaak over het randje van de bombast

moet je nou stemmen op moment dat je het album voor de eerste keer hoort en daarna nog verscheidene malen
of nu pas na zoveel jaar, als er nog iets overblijft van de emotie die je toen voelde bij het horen van dit album.

ik kies als laatste, want als er nog zoveel overblijft na 10 jaar
dan moet het wel een goed album zijn, tuurlijk het is wat over de top
maar dat was het in die tijd ook.

Titelnummer, Clarksville , No man's land en Sorry Naomi blijven prijsnummers

Voor mij is Born to Fight het prijsnummer. Over de top, dat wel.

Met dit album een fijne haat-liefdeverhouding. Zeker meer liefde dan haat. Voor depri-optimistische dagen, waarvan de nachten in zicht zijn. Het leven is mooi als je het wil zien. Toch, Dan?