Lone Justice - Shelter (1986)

Superplaat van een witte negerin.
Hier is Maria McKee nooit meer overheen gekomen.

Familie van Michael Jackson??

Lone Justice opent dit album lekker met een Pat Benatar-achtig typisch jaren '80 rocknummer. Misschien wel een beetje de vrouwelijke tegenhanger van de jaren '80 Bruce Springsteen maar die is dan toch net even wat te hoog gegrepen denk ik zo. Hoe dan ook valt die link wel te maken omdat een aantal nummers op dit album met E Street Band member Steven Van Zandt zijn geschreven. Het titelnummer vind ik daar een zeer goed voorbeeld van.
Ik heb een enorm zwak voor het solo-werk van McKee maar het werk met Lone Justice gaat er ook prima in.


Superplaat vind ik iets te groot uitgedrukt, witte negerin snap ik totaal niet (er zijn blanke zangeressen die dat stempel mogen krijgen van mij, maar Maria hoort daar niet bij) en haar solowerk is hier wat mij betreft dik overheen gegaan.
Ik vind dit album wel net een tikkie beter dan de voorganger.

Alleen al de nummers "wheels" en " Dixie Storms" maken dit album het aanschaffen waard. McKee zingt weergaloos, met een stemacrobatiek en uithalen die uit haar tenen lijken te komen. Waarbij de vraag op komt of het verstandig is om dit avond aan avond zo te zingen. Op latere solo albums van McKee hoor je ook een totaal andere stem. De kracht waarmee ze hier zingt was blijkbaar niet vol te houden. Toch mooi dat het wel op de plaat is vastgelegd

Helaas, helaas is dit album nog steeds niet te vinden op spotify. Wel een heel aardige live versie van (o.a) wheels. Geen idee waarom dit voor ons verborgen moet blijven

2e hands vinyl weten aan te schaffen gisteren. Gelukkig ook nog eens in goede staat. En eerlijk, 1986 lijkt alweer zo damned lang geleden zeg. De kritieken destijds niet bijster. Het ontbrak de band en de songs op Shelter kennelijk aan van alles en nog wat. Feit was wel, het was meteen ook de zwanenzang, McKee ging niet onverdienstelijk solo. Maar dat ware some other story ja. Shelter dus. In geen jaren meer gehoord en nu alweer voor de zoveelste keer op in luttele uren. Wat zegt dat? Nou in elk geval dat hier ten huize deze plaat ten zeerste gewaardeerd werd en wordt. Kritieken zeggen mij weinig, als ik het wel top vind dan is dat voldoende. Mede geproduceerd en deels mede gecomponeerd door ene Van Zandt. Opener I found love knalt meteen, de drums de rollende gitaar, love it. Prijsnummer destijds was Shelter. De melodie, muziek, sfeer en zang, fenomenaal. Prijsnummer nog steeds, blijkt nu. Wheels een schitterende ballad hartverscheurend gezongen. Machtig mooi. Belfry knalt er in weer, volle sound, iets vam typisch eighties hangt dan ook wel boven dit album. En ik geniet ervan ja. Kortom heb er maar gewoon ☆☆☆☆ van gemaakt. Aanrader. En las ik ergens somewhere dat we ook nog een nieuw werk mogen verwachten want er schijnt wat te gebeuren behind closed doors. Laten we ons verrassen dus.

Nu inmiddels wel kwam ik bij toeval achter