Original Mirrors - Original Mirrors (1980)

Fijne plaat uit begin 80,vlotte rock plaat met motown invloeden(reflections cover van The Supremes).Om heerlijk mee te brullen.Kent dezelfde vreugde als Dexys midnight runners 3.5 ster

Die Motown invloeden hoor ik verder niet hoor en diezelfde vreugde als Dexys Midnight Runners ook niet. Wel een bassist met een enigszins funky inslag.

Als ik de hoes zie moet ik trouwens steeds aan Herman Brood denken.

Vanavond weer genoten van deze geweldige cd....

Heb je dat ook wel eens? Zo'n plaatje dat al jaren sluimert 'in the back of your mind', eigenlijk zonder dat je het zelf beseft? Het overkwam mij met dit album, dat ik vanmiddag terugvond in de vijf euro-bakken van een tweedehands platenzaak.
Ik zou nooit van de Original Mirrors gehoord hebben, ware het niet dat een klasgenootje op de middelbare school dit album ooit eens voor mij op een tapeje gezet had. Vond het toen best een leuke plaat, maar ben er verder nooit zelf achteraan gegaan - eerlijk is eerlijk, zo goed vond ik 'm dus kennelijk ook weer niet.

Maar toen hij me vanmiddag toelachte - vooraan in het platenrek, kon niet missen - heb ik 'm toch maar meegepakt. Een Amerikaanse cut-out (rechterhoekje eraf geknipt, wat een heiligschennis was die manier van doen toch eigenlijk) op het Arista-label, verder in vrijwel perfecte staat.

Het is lekkere powerpop met stevig bas- en drumwerk, die destijds ongetwijfeld in het new wave-hoekje werd ingedeeld. De vroege Talking Heads en Joe Jackson zijn de meest voor de hand liggende referenties. Door de bank genomen heel behoorlijke meezingbare nummers, met vrij veel koortjes en kreetjes. Met name het refrein van Sharp words zal nog lang nagalmen in mijn hoofd.
Ik kom er nu pas achter dat Reflections een (overigens tamelijk onherkenbare) Supremes-cover is. Dat had ik destijds, begin jaren tachtig, nog niet in de gaten. Vermoedelijk kende ik het nummer toen nog niet, of in elk geval niet goed genoeg.

Ik heb verder nooit meer iets van dit bandje vernomen en vermoedde dat het volstrekt vergeten was. Maar zie, de namen van de sommige groepsleden die ik op de binnenhoes terugvond, deden toch wat belletjes rinkelen. Ian Broudie, wie was dat ook alweer? O ja, later succesvol met The Lightning Seeds en ook als producer.
Peter Kircher drumde in de jaren tachtig een tijdje bij Status Quo en bassist Phil Spalding heeft in een hele reeks bandjes gezeten die me allemaal helemaal niks zeggen. Behalve één: GTR, de supergroep rond Steve Hackett en Steve Howe, die midden jaren tachtig een nogal teleurstellende poppy prog-LP afleverden. Verdraaid, ik herken zijn naam van de hype-sticker op de Amerikaanse LP die ik ervan heb.

Ook zanger Steve Allen is verder gekomen in de popmuziek, zij het in een heel ander genre. "During 1984-1989 he released a number of singles, often recorded in collaboration with Italian producers", lees ik op Discogs. En verrek, het blijkt dus dezelfde Steve Allen te zijn die midden jaren tachtig twee Italo-hitjes had met Letter from my heart en een cover van Love is in the air.

De bandleden hebben hun sporen in de muziek dus redelijk verdiend. Maar de Original Mirrors zullen album wel in de marge van de pophistorie blijven verkeren. Ik deel de vijfde stem uit, en dat is natuurlijk veelzeggend. Toch leuk om te zien hoe die leden zijn 'uitgevlogen' uit het nestje waarin ze min of meer geboren zijn, en welke heel diverse sporen ze in het muzieklandschap trokken.