The Steepwater Band - Dharmakaya (2004)

Lekker progressieve bluesrock. Productie is nog wel een beetje leeg. De drums hadden iets vetter in de mix gemogen van mij.

Verder erg aangenaam allemaal. Goede samenzang, interessante gitaarriffs en licks. Tempo's zijn fijn en er gebeurt enorm veel om de aandacht vast te houden.

Autumn en Oh I Wept zijn erg mooi. De rest zijn rockers/bluesrockers. Klinkt als Gov't Mule met de zang van Tyketto (Danny Vaughn)....

Af en toe een scheutje teveel country voor mij, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de overige nummers. Veel getrek aan de gitaren wat het album een zeer speelse indruk geeft.

Deze lekkere zomerse rockplaat maar weer eens opgezet.

Bonte mengeling van roots, country, blues en southern rock.

Veel lekkere riffs, (slide-)gitaarsolo's, mondharmonica en ontzettend vette en stevige ritmesectie.

Als het eerste nummer (Gettin' By) je niet kan overtuigen, moet je deze plaat maar overslaan.

De laatste plaat met vocalist Michael Connely (ook percussie, harmonica, toetsen en gitaar), die op deze plaat nog goed laat horen wat een geweldige zanger hij is.

Niks ten nadele van zanger/gitarist Jeff Massey, die een stuk rauwer en meer bluesy zingt.
Na deze plaat zal de band een tijdje als trio verder gaan. Maar hier zijn nog lekker veel twinleads en dubbele zangpartijen. De slidesolo's vliegen trouwens ook om de oren.

Back to the Bottle stond al op de eerste plaat, en krijgt hier een revamp. Iets rauwer, maar niet zoveel verschillend. Oh I Wept is een prachtige ballad, die wat doet denken aan Humble Pie ten tijde dat Frampton nog in de band zat.

Ook is dit de laatste plaat op het Funzalo-label. Toekomstige platen verschijnen via Evangeline en hun eigen Diamond Day records.