Jarvis Cocker - Further Complications (2009)

hhhmm de Fuckingsong, aparte titel. Maar goed het is de nieuwe Jarvis plaat en dan is alles natuurlijk weer mogelijk

Zijn solodebuut was tof, maar ik hoop dat dit album weer wat donkerder en spannender wordt .

Hier staat wat meer info over het album, inclusief een viertal live-opnames van nieuwe nummers. Ben ook erg benieuwd naar dit album

"Though Jarvis claims he hasn't "gone rock," hard-nosed studio rat Albini seems like a fitting choice for the album, considering the increasingly roughed-up tunes Cocker has been peddling since parting with Pulp. Don't expect any of those We Love Life Scott Walker strings here. Do expect some songs he debuted on tour last year, like the incredible soul number "I Told You Twice (Leftovers)", "Angela", "Fuckingsong", and the title track."

Iets om in de gaten te houden

Hij is gelekt en ik kan wel vertellen dat dit album een stuk beter is dan zijn eerste soloalbum. Heerlijk!

Eerste luisterbeurt valt niet tegen.
Wordt vervolgd.

Ik hem hem inmiddels ook beluisterd maar ik ben er nog niet over uit of deze wel beter is dan zijn eerste album. Ik moet het nog even laten bezinken, dat er weer sterke nummers op staan staat in ieder geval buiten kijf.

Ik weet het nog niet zo goed bij dit album. Cocker is een van mijn favoriete tekstschrijvers uit de popmuziek, en daarom schrok ik van de 'rockbenadering' van producer Albini waardoor de vocalen dieper in de mix zitten dan je bij Cocker zou verwachten. Maar misschien (hopelijk) is het gewoon een kwestie van wennen. Gewoon nog een aantal keer luisteren. Ik kom hier vanzelfsprekend nog op terug.

Ik had zo mijn bedenkingen op voorhand, maar ik vind de gortdroge Albini-productie juist erg lekker op dit moment Staan zeker toffe songs op, maar ik luister nog even verder voordat ik stem. Onmogelijk om na één luisterbeurt een Cocker plaat te doorgronden. Tot nu toe is vooral Homewrecker opgevallen met een zeer fijne sax die door het nummer heen scheurt. En verder is I Never Said I Was Deep top.

"I love your body, cause I've lost my mind
If you want someone to talk to, you're wasting your time

If you want someone to share your life,
you need someone who's alive

And if every relationship, is a two-way street
I have been screwing into backwards to drive

I never said I was deep.. "

Jarvis is back

Een prachtige plaat die elke luisterbeurt beter wordt. Alleen het laatste nummer kan me nog niet echt grijpen.

Een van de leukste britpopbands van de jaren negentig was natuurlijk Pulp, die op platen als His 'n' Hers, Different Class en This Is Hardcore aanstekelijke meezingbare liedjes wist te combineren met de cynisch-komische teksten van hun zanger, de slungelige ijdeltuit Jarvis Cocker. In 2001 ging de band uit elkaar en sindsdien is Cocker (geen familie van Joe) actief als solo-artiest. Jarvis uit 2006 klonk nog heel erg als Pulp en bevatte zelfs een paar van de sterkste songs die Cocker ooit schreef. Ik verwachtte meer van hetzelfde op zijn tweede plaat en zag er daarom erg naar uit. Was dat even slikken! Further Complications blijkt namelijk een echte rock-plaat te zijn geworden. Niet zo verwonderlijk natuurlijk als je Steve Albini als producer vraagt, de man die bij ondermeer Nirvana en Pixies achter de knoppen zat. Bij Cocker wil je natuurlijk de teksten horen, maar zijn stem zit dit keer soms ver in de mix. Noisy gitaren, beukende drums en soms ook schellende trompetten eisen alle aandacht op. Maar het zijn geen overtuigende liedjes, de melodieën klinken nogal uitgekauwd en ze lijken wat gemakzuchtig in elkaar te zijn gezet. De wat rustigere nummers klinken dan weer erg soulvol, bijna sensueel. Dan is pas goed te horen dat Cocker er als tekstschrijver bepaald niet op achteruit is gegaan. Luister maar naar I Never Said I Was Deep. Wat een heerlijke zak is het toch! Een volgende keer graag meer van dit soort nummers en minder rock. Want die rocksongs klinken mij te inwisselbaar en van Jarvis is er toch echt maar één.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Voor deze keer sluit ik me helemaal aan bij kaasschaaf. Behoorlijke stevige plaat deze van Jarvis, kwalitatief vind ik hem echter wel vergelijkbaar met zijn voorganger.

Ik ben een grote fan van Jarvis Cocker maar niet van (producer) Steve Albini. Ik keek derhalve met argusogen uit naar de release van dit album, dat een moeizaam begin kent. Het begint allemaal met een tweetal ietwat geforceerd klinkende rocksongs, gevolgd door een behoorlijk nietszeggend instrumentaaltje. Gelukkig komt er daarna nog een hoop goeds voorbij om op een ruime voldoende als eindoordeel uit te komen. Met name de twee slotnummers zijn bijzonder puik.

je kan deze album nu in het geheel legaal beluisteren via The Guardian (GB krant) website


Jarvis Cocker - Further Complications | Music | guardian.co.uk

Dé slotconclusie na een beluistering van de nieuwe van Jarvis Cocker: Pulp is verleden tijd. Laten we bij deze Jarvis Cocker niet blijven associëren met zijn voormalige britpopband of zijn knotsgekke interventie tijdens een optreden van Michael Jackson op de BRIT Awards in 1996. De reden daarvoor is dat het tweede solo-album van Jarvis Cocker helemaal niet meer klinkt als Pulp, in tegenstelling tot zijn vorige album. De intellectuele lolbroek heeft een baard laten groeien en koos voor niemand minder dan Steve Albini (Nirvana, The Pixies) als producer. Het resultaat klinkt dan ook gewoon als de optelsom van beiden. De openings- en titeltrack drukt je meteen met de neus op de feiten: een ferm uit de kluiten gewassen gitaarriff verrast iedereen die het klassieke Pulpoeuvre gewoon is. Maar Jarvis voelt zich in zijn sas in die rockomkadering. Zijn teksten bewijzen nogmaals zijn talent als songschrijver (nog best te vergelijken met Morrissey) en worden nooit verdrongen door de stoere brokken gitaargeweld. 'Further Complications' bevat 10 oerdegelijke rocksongs. Soms gaat Jarvis de soultour op - 'Leftovers'- maar het geheel is compact en samenhangend. De disco-afluiter 'You're In My Eyes' bedekken we dan weer met de mantel der liefde. 'Further Complications' is geen topplaat geworden, maar doet vermoeden dat die er ooit wél komt.

Ik ga voor 3,5*

I Never Said I Was Deep zit tekstueel zó goed in elkaar.

Edit: voorlopig eigenlijk ook het enige eruit stekende nummer, *3tje met groeimogelijkheden.

Ik vind hem redelijk goed. De teksten zijn weer erg goed. Doet me idd. denken aan de ontwikkeling van Morrissey van popsongsmid naar meer rock. 3.5 * En straks in Paradiso.

Ik vond zijn eerste soloplaat nog redelijk okee, maar hier houdt het op voor mij, vrees ik.. Veel te melodieloos.

Ik ben op het eerste gehoor ook nog niet echt kapot van deze plaat. 'Jarvis' werd gekenmerkt door mooie, ingetogen melodieen waarop Cockers stem veruit het belangrjkste instrument was, waarvoor op 'Further Complications' een heleboel complicaties in de plaats van zijn gekomen; prominente aanwezigheid van de gitaar, recht toe - recht aan rocksongs en de stem van Cocker die achter deze wand van geluid ergens blijft kleven.

Slechts op de wat rustigere nummers zoals Hold Still en I Never Said I Was Deep komt het natuurlijke vakmanschap van Cocker weer echt bovendrijven. Ongedwongen nummers waarin de scherpzinnige teksten de boventoon voeren, zoals we gewend waren. Misschien ligt het tot nu toe aan mijn geringe aanpassingsvermogen bij deze plaat dat ik hem nog niet echt goed kan waarderen, maar ik vrees dat hij zelfs in verloop van tijd voor mij in de middelmaat zal blijven hangen. Hopelijk komt het live allemaal wat beter uit de verf.

Ik was net als Titan een beetje huiverig voor de combinatie Albini - Cocker, maar halverwege de eerste luisterbeurt ben ik toch wel positief.

Bij Homewrecker! had ik wel steeds de neiging om Batman te roepen, lijkt wel een beetje op de Batman theme...

Dat vind ik juist één van de leukste liedjes eigenlijk. Zelfs de beste eigenlijk! Deed me ergens wel wat aan Jens Lekman denken. Van mij had het hele album zo mogen klinken.

Verder schieten met name Leftovers en I Never Said I Was Deep eruit wat mij betreft. De manier waarop hij in dat laatste nummer zijn midlife crisis bezingt is echt grandioos.

Was een mooi concert. Voor impressie: Caucasian blues. YouTube - Jarvis Cocker @ Paradiso 07/06/09

Ja, dat was echt een heerlijk concert gisteren . Nummers als 'Caucasian Blues' en 'Homewrecker' kwamen wat mij betreft zoveel beter uit de verf dat ik bijna geneigd ben deze plaat 4 sterren toe te kennen, maar tegelijkertijd stemmen we natuurlijk op deze studioplaat en dan blijft het allemaal net steken op een nette 3,5*

Was inderdaad een leuk concert, al vond ik de vorige keer Paradiso beter.

Helaas was deze CD al uitverkocht.

Jammer dat er geen grote "Profoundly shallow" shirts waren.
En ook nog even For a minor reflection meegepakt

Welke t-shirts waren er allemaal? De vorige keer vond ik ze maar matig, toen ben ik gegaan voor de demo van Roosbeef.

Donkere en lichtblauwe met voorkant CD, in twee modellen (ik denk slimfit dames en heren). Idem met "willing receptacle" erop en dan 1 slimfit "profoundly shallow". Volgens mij was dat het, naast een linnen tas en de CD.

Mij aan Glass Candy, maar het zou kunnen omdat ie het daar gewoon van gejat heeft

De plaat wordt steeds beter, zeker na het concert. Het verschil met de vorige verdwijnt op het podium. Kortom: erg knappe plaat.
Half leeg Paradiso: schande!

Goed album met een uitermate slechte tracklist. Jezus. Wat een uitdovende kaars op het eind. Laatste nummer weg en 'I Found Myself Looking For God' in de plaats, dan wordt het al een stuk beter.