Die arrangementen vind ik nog wel het sterkst, of althans, de extra elementen in sommige arrangementen. Pete Yorn brengt hier werk dat redelijk standaard is, singer-songwriter met poprocksausje, en dat doet hij, hoewel het mijn stijl niet echt is, best wel prima. Maar strijkers, een trompetje, wat andere opvallende instrumentatie, maken de plaat net wat bijzonderder; dan doe ik er best een halfje bij. Maar zo mooi als 'Lose You', dat in House zat en waardoor ik Yorn ontdekte, wordt het helaas nooit.