John Scofield - Loud Jazz (1988)

Dé jazz(rock aka fusion)plaat (cd) die ik ooit van mijn gitaarleraar van de muziekschool meekreeg om te luisteren (en even op tape te zetten natuurlijk). Heeft talloze rondjes gedraaid en pak ik regelmatig nog weer es uit de kast (lees: bandje weg, dus even YT-en).

Laidback, maar dan weer best loud, af en toe schijnbaar lichtelijk neuzelend, maar toch met de indruk van weldoordachte composities. Gevoelig bij tijd en wijle, waarbij de virtuositeit altijd in dienst staat van. Misschien begint het hier en daar ietsje op elkaar te lijken, maar swa. De opener vind ik de sterkste track, in 'Otay' gaat het helemaal los en 'Spy Vs. Spy' is een schitterende afsluiter die wisselt twee verschillende sfeertjes - erg mooi gedaan. 'True Love' zoekt dan wel de grenzen van het cliché-melige op, maar vooruit.

Ik vraag me af of ik deze net zo zou waarderen als ik hem nu pas tegenkwam, maar eigenlijk is dat een irrelevante vraag. Onveranderd de maximale score, vrijwel ongetwijfeld zit daar een halfje sentiment bij. -edit- zie nu pas dat ik 'm op 4,5* had staan... vooruit, laten we het zo.

****-en-een-half.