The Human League - Octopus (1995)

Opzich een fijne popplaat! In Nederland heeft dit album niks gedaan (zie aantal stemmen en aantal berichten) maar in Engeland en zelfs in de USA was het een behoorlijk succes (6de plek in Engeland). De 3 singles zijn eigenlijk ook de beste nummers van de plaat waarvan Tell Me When de bekendste (ook een 6de plek in de UK hitlijst) maar One Man in My Heart de beste van het stel. De andere single was Filling Up With Heaven welke als laatste is uitgebracht.

curieus

Inderdaad een curieuze titel, maar er staat mij bij dat het een instrumental is.

Goede plaat van The Human League, inderdaad niet zo bekend hier in Nederland aangezien het nergens te koop is. Ik kwam deze plaat toevallig tegen, voor een aantrekkelijke prijs.
Tell me When is het nummer wat het meest blijft hangen de rest is gemiddeld goed tot minder.

In 1995 werd er in Nederland totaal geen aandacht gegeven aan dit soort muziek. Het was een beetje een overgangsjaar: van grunge naar happy hardcore.
Het was het jaar van de doorbraak van de Britpop. De synthpop van The Human League paste daar niet in en was was passé.
Anno nu vind ik dat het album de tand des tijds meer dan doorstaan heeft.

De tand des tijds is inderdaad best mild geweest voor Octopus. Misschien wel juist omdat The Human League anno 1995 volkomen trouw bleef aan zijn roots en enkel qua productie de jaren '80 iets achter zich liet. Tell Me When klinkt een beetje als een update van Don't You Want Me (en blijft er kwalitatief niet te veel bij achter). These Are the Days en One Man in My Heart zijn de andere prijsnummers en daarmee ligt het zwaartepunt van het album wel behoorlijk aan het begin.

Mijn god, wat een vreselijke tijd was dat, in muzikaal opzicht, midden jaren negentig. Inderdaad, gelukkig kwam de Britpop eraan...

Ik ben het met jullie eens: Octopus is een verrassend sterke plaat, die in Nederland helemaal tussen wal en schip viel. De juiste plaat op de verkeerde tijd, of zoiets. Juist in het huidige tijdsgewricht, met veel aandacht voor muziek uit de de eighties - de meer alternatieve muziek, maar zeker ook de synthpop - zou het beter werken als dit album nu werd uitgebracht.

In feite vind ik Octopus lijnrecht in het verlengde liggen van Dare, misschien zelfs meer dan enige andere plaat die ze in de tussenliggende periode hadden uitgebracht. Dat kun je bestempelen als een opzichtige terugkeer naar het geluid waar ze succes mee hadden, maar ik vind het een bijzonder geslaagde plaat geworden. De drie singles zijn de beste nummers, maar het overige materiaal doet daar niet veel voor onder.