Joe Henry - Shuffletown (1990)

Het eerste album van Joe Henry dat ik aanschafte op aanraden van een platenboerin met kennis van zaken. Folkjazz, zo noem ik het maar. Mooi subtiel met akoestisch instrumentarium. Cecil McBee stand-up bass, Don Cherry trompet, Charlie Giordano accordeon en orgel, Phil Kelly piano, Michael Blair vibrafoon en David Mansfield op viool en mandoline. Henry zelf speelt gitaar samen met T-Bone Burnett die bovendien het album heel warm heeft geproduceerd. Ik vind dit muziek van een tijdloze schoonheid.

Na dit pareltje blijft de kwaliteit van zijn albums, ondanks de onderlinge stijlverschillen, constant hoog tot op de dag van vandaag en heeft hij een oeuvre opgebouwd waar ik mijn pet voor afneem. Een rasmuzikant die is blijven zoeken naar nieuwe muzikale uitdagingen. Zo zijn er niet veel.

Geniale, tijdloze plaat. Vooral de sfeer en klankkleuren pakken mij iedere keer weer.

Al heel lang out-of-print, maar gisteren viste ik hem ineens uit de 2e-handsbakken bij Concerto. Prachtige plaat. Qua sound zit Joe Henry hier dichter bij het geluid van zijn recente platen. De twee platen hierna maakte hij met The Jayhawks, en dat zorgde voor een (ook mooi) alt-country sausje, met The Kindness of the World als hoogtepunt.

Als iemand nog weet hoe ik aan Short Man's Room kan komen, dan hoor ik het graag.

Blijft toch een geweldig album. Mooie traagheid en echte songs en zeker tijdloos.

Zullen we samen gaan knikkeren?

Wat is dit ongekend mooi!
In dat kleine koffertje voor dat onbewoonde eiland wurmt dit plaatje zich er moeiteloos in.

Ontbijtplaatje? Ja. Middagplaatje vanuit het hangmatje? Ja. Avondplaatje bij ondergaande zon? Ja. Nachtplaatje bij een single malt van een vat toen we nog met guldens betaalden? Ja.

Nu maar hopen dat er 220 volt is op dat eiland.

Die subtiele trompetter, ja deze komt er aan

Aangename eerste kennismaking. Prachtig ingetogen folk/country plaat die van begin tot eind weet te boeien.

De stem van Joe Henry doet me, gek genoeg (want muzikaal nauwelijks raakvlakken), hier en daar denken aan Little Steven.

Dit prachtige album is na vele jaren weer verkrijgbaar (op CD). Heruitgave van Music On CD.
Niet te streamen dus grijp je kans!

wat mij betreft een klassieker of in ieder geval een semi-klassieker dit derde album "Shuffletown" van de inmiddels 63-jarige singer/songwriter Joe Henry. reken hem tot de songwriters van de buitencategorie. daarnaast heeft de man als producer een geweldige staat van dienst, net als de muzikant/producer T-Bone Burnett die dit album ingetogen, sober ("less is more"), "warm" produceerde. eveneens een ras muzikant met een mega staat van dienst.

op dit album staan 12 ijzersterke, melodieuze songs, waarvan 11 van de man zelf en 1 nummer "Make the World Go Away" van wijlen country grootheid Hank Cochran. "Shuffletown" werd akoestisch live in de studio opgenomen.

zoals hierboven al meerdere malen aangehaald, een prachtig album met tijdloze muziek, met een rijk palet aan klanken, dat een leven mee gaat. stuk voor stuk muzikale miniatuurtjes met fraaie arrangementen, prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, trompet en viool. (h)eerlijke laid-back muziek niet alleen voor de kleine uurtjes.

album staat vanaf het schitterende intro van de opener "Helena By the Avenue" feitelijk vol met hoogtepunten of het nu de jazzy folk van het titelnummer "Shuffletown", "Johnny the Conqueror" met accordeon en de weemoedige viool klanken van David Mansfield, de tearjerker over verloren liefde "Spent it All" of ingetogen piano ballads als "Easter", "Drowning in the River Half Laughing", het eerder genoemde "Make the World Go Way" of het jazzy up-tempo "Charlevoix" zijn.

de eigenzinnige Joe Henry heeft inmiddels 15 albums op zijn naam staan en laat zich niet in een hokje stoppen. zijn muziek varieert tussen folk, blues, country, jazz en rock in. in die zin doet hij mij aan collega singer/songwriter Lyle Lovett denken, die ook altijd zijn eigen pad bleef volgen.

op "Shuffletown" horen we voornamelijk folk/country/jazz klanken of is het alt.country/americana?
het doet er eigenlijk niet toe. het is een verbluffend goed album dat de tand des tijds heeft doorstaan.
voormalig user kistenkuif heeft het e.e.a. al eerder goed verwoord in zijn bericht van 11 april 2013.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett
Recorded live to two-track analog & digital tape, April 12, 13, 14 & 16, 1990 at Clinton Recording Studio, New York City

de muzikanten op dit album:

Joe Henry: vocals, acoustic & resonator guitars
David Mansfield: violin, mandolin, resonator guitar
Cecil McBee: upright bass
Phil Kelly: piano, organ
MIchael Blair: percussion, vibraphone, vocals
T-Bone Burnett: resonator guitar, snare, brushes
Charlie Giordano: accordion, organ
Don Cherry: trumpet, Jew's harp