The Walker Brothers - Nite Flights (1978)

Het laatste studio album van the Walker Brothers is een vreemde eend in de bijt. De eerste vier nummers zijn zonder meer de absolute hoogtepunten, en niet geheel verrassend komen ze alle vier uit de koker van Scott Walker.

De vier nummers van Scott vormen een klein voorproefje op wat komen ging in wat ik maar even de 'tweede fase' van Scott's solo carrière noem. Die zeer experimentele, voor sommigen moeilijk te volgen albums opleverde als "Climate Of Hunter", "Tilt" and "The Drift".

De niet-Scott Walker tracks zijn zeker niet slecht, maar een flink stuk minder interessant, ze kabbelen maar wat voort zonder echt spannend te worden.

Zo begint dit album dus fenomenaal en zakt het naar vier tracks behoorlijk in elkaar.

"Only one promise, only one way to fall."

Tja, het label waar ze op zaten ging binnen zeer korte tijd 'sluiten', en dus maakte het niet zoveel uit hoe de plaat ging klinken (de plaat zou toch geen promotie krijgen). En toen heeft Scott tegen zijn 'broers' gezegd ''Don't be afraid to be pretentious.'' Scott, die al jaren aan een contract vast had gezeten waarbij hij de meest cheesy albums in elkaar moest draaien, waarna een reunie met zijn oude bandleden volgde die eigenlijk net zo was, volgde zijn eigen advies op en schreef de eerste 4 nummers. Maar omdat de band een democratie was, liet hij de andere twee bandleden ook hun zegje hebben, vandaar de andere 6 nummers.
Was deze plaat een EP geweest dan was het een klassieker geweest.

De eerste 4 zijn prachtig, rest kan zo in de prullenmand.

'Shut Out' klinkt als Bowie in Berlijn, compleet met een Carlos Alomar die zijn gitaar aan stukken speelt. Eeuwig zonde dat Scott Walker pas zo laat zijn eigen geluid heeft kunnen laten horen.

Sterke groeiplaat gebleken. De latere Brothers-platen hebben niet zo'n beste reputatie, maar deze verdient dat zeker niet. Aanrader voor de sympathisanten!

Misschien komt het doordat ik momenteel ziek ben, maar de vier eerste nummers met Scott Walker gleden er bij mij niet makkelijk in; ik ervaar ze als vervreemdend en ongemakkelijk, behalve dan The Electrician. De overige nummers met Gary Leeds en John Maus doen me veel minder, maar die ontberen wel de kwaliteit van de nummers met Scott Walker. Mijn minst favoriete van de drie laatste Walker Brother-albums.