0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 8 november 2011, 11:53 uur
Ian Boddy heeft sinds jaar en dag zijn plaats wel bewezen binnen de wereld van electronische muziek, ook al is hij bij lange na niet zo bekend als de grotere jongens zoals Jean Michel Jarre, om maar eens een voorbeeld te noemen.
Waar Jarre de afgelopen jaren eigenlijk maar wat aan het klooien is, levert deze Engelsman gewoon met regelmaat platen af die van zo'n geweldige kwaliteit zijn, dat je je kan afvragen waarom Ian Boddy niet bekender is.
Heel simpel: binnen het genre zal hij een grote schare fans hebben, maar daar blijft het bij. Ian's muziek is namelijk niet al te gemakkelijk te doorgronden. Het is kwaliteit, maar eentje die zich pas na meerdere luisterbeurten ontbloot. En dit vergt geduld, en als je die niet hebt, moet je de muziek van Ian, en dan vooral zijn latere werken, vooral links laten liggen. Als je je er voor open stelt, en je geeft zijn muziek een kans, wordt je rijkelijk beloond met erg fijne electronische muziek.
Elemental is een album die de volgende kenmerken heeft qua sound en muziek: het klinkt vindingrijk, origineel, bij vlagen geheimzinnig, abstract en ontoegankelijk, minimaal, bombastisch, ritmisch, melodieus, sfeervol, experimenteel en voornamelijk gewoon goed.
Al deze kenmerken zijn versmolten in een zeer degelijk album, waarvan alle nummers zich als het ware laten beluisteren als één compositie. Losstaand komen de nummers veel minder tot hun recht en neigen fragmentarisch te gaan klinken. Als één grote luistertrip is deze Elemental bedoeld en wordt beter, naarmate je er meer inkomt en het zeker minstens 5 luisterbeurten geeft.
Het ene moment lijkt Ian zich helemaal te geven in originele en ritmische tracks als "Foundry" en het geweldige, pompeuze titelnummer. Het andere moment lijkt hij zich te verstoppen in een hoekje en zeer bescheiden een minimaal, maar tegelijkertijd een zeer doordachte collage aan vreemdsoortige klanken op je los te laten middels "Flux". En dan heb ik het nog niet eens over de geweldige, opbouwende opener "Never Forever".
Wat dat betreft zullen de liefhebbers van de betere synthesizermuziek heel veel plezier beleven aan een album als Elemental. En dit is slechts één van de vele voorbeelden, aangezien Ian's discografie als een redelijk grote en interessante gezien mag worden.
Misschien als instap-album niet de beste optie, maar goed is ie zeker. Geen absolute favoriet voor mij, echter biedt Elemental meer dan voldoende van de kwaliteiten van de muziek van Ian Boddy. Ik kan in ieder geval prima met dit album uit de voeten en zoals deze, lust ik er zeker meer!! Een dikke 4 punten dan ook voor deze Elemental en zeker een aanrader.
Waar Jarre de afgelopen jaren eigenlijk maar wat aan het klooien is, levert deze Engelsman gewoon met regelmaat platen af die van zo'n geweldige kwaliteit zijn, dat je je kan afvragen waarom Ian Boddy niet bekender is.
Heel simpel: binnen het genre zal hij een grote schare fans hebben, maar daar blijft het bij. Ian's muziek is namelijk niet al te gemakkelijk te doorgronden. Het is kwaliteit, maar eentje die zich pas na meerdere luisterbeurten ontbloot. En dit vergt geduld, en als je die niet hebt, moet je de muziek van Ian, en dan vooral zijn latere werken, vooral links laten liggen. Als je je er voor open stelt, en je geeft zijn muziek een kans, wordt je rijkelijk beloond met erg fijne electronische muziek.
Elemental is een album die de volgende kenmerken heeft qua sound en muziek: het klinkt vindingrijk, origineel, bij vlagen geheimzinnig, abstract en ontoegankelijk, minimaal, bombastisch, ritmisch, melodieus, sfeervol, experimenteel en voornamelijk gewoon goed.
Al deze kenmerken zijn versmolten in een zeer degelijk album, waarvan alle nummers zich als het ware laten beluisteren als één compositie. Losstaand komen de nummers veel minder tot hun recht en neigen fragmentarisch te gaan klinken. Als één grote luistertrip is deze Elemental bedoeld en wordt beter, naarmate je er meer inkomt en het zeker minstens 5 luisterbeurten geeft.
Het ene moment lijkt Ian zich helemaal te geven in originele en ritmische tracks als "Foundry" en het geweldige, pompeuze titelnummer. Het andere moment lijkt hij zich te verstoppen in een hoekje en zeer bescheiden een minimaal, maar tegelijkertijd een zeer doordachte collage aan vreemdsoortige klanken op je los te laten middels "Flux". En dan heb ik het nog niet eens over de geweldige, opbouwende opener "Never Forever".
Wat dat betreft zullen de liefhebbers van de betere synthesizermuziek heel veel plezier beleven aan een album als Elemental. En dit is slechts één van de vele voorbeelden, aangezien Ian's discografie als een redelijk grote en interessante gezien mag worden.
Misschien als instap-album niet de beste optie, maar goed is ie zeker. Geen absolute favoriet voor mij, echter biedt Elemental meer dan voldoende van de kwaliteiten van de muziek van Ian Boddy. Ik kan in ieder geval prima met dit album uit de voeten en zoals deze, lust ik er zeker meer!! Een dikke 4 punten dan ook voor deze Elemental en zeker een aanrader.
* denotes required fields.
* denotes required fields.