0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 24 november 2010, 13:13 uur
Dit is wel een heel typisch album te noemen van Ian Boddy. Deze The Final Question is namelijk onder wel heel bijzondere omstandigheden opgenomen.
Op de avond van 6 mei 2000 trad Ian Boddy In Philadelphia op tijdens The Gatherings Concert Series. Dit optreden is opgenomen en uitgebracht in de vorm van het album Shrouded.
Na dit optreden zou Ian direct doorgaan, tezamen met zijn complete set aan apparatuur en electronica, naar Chuck van Zyl (coördinator van The Gatherings en tevens gastheer van het radio-programma Star's End) om ergens midden in de nacht van 7 mei de muziek van The Final Question live, tijdens het radio-programma, aan de luisteraar ten gehore te brengen. Ook deze muziek is, samen met 2 andere albums, tevens opgenomen midden in de nacht tijdens Star's End (Three Dreams en The Mechanics of a Thought), in 2007 als speciale download-albums uitgebracht via het label DIN in samenwerking met MusicZeit.
The Final Question, plus de 2 andere genoemde albums, zijn dus officiële Boddy-albums, echter alleen via MusicZeit.com verkrijgbaar als download-album inclusief artwork. Dit per album voor een zacht prijsje.
Al met al zal Boddy zich weliswaar niet echt fit hebben gevoeld, tijdens de opname-sessie van The Final Question. Maar wel bomvol enthousiasme en inspiratie na zijn gig van, jawel, een paar uur geleden
!!! Best wel knap dus om een hele nacht door te trekken, en dan ook nog eens met praktisch volledig en spontaan, gedeeltelijk geïmproviseerd materiaal voor de dag (in dit geval de nacht 
) te komen.
Deze The Final Question ligt muzikaal in het verlengde van Shrouded. De muziek is voor een groot deel erg minimaal en duister en bij vlagen zelfs behoorlijk naargeestig en angstaanjagend te noemen. Zonder meer laat Boddy zich van één van zijn meer mysterieuze en donkere kanten zien op dit album. Dit is vooral hoorbaar tijdens "Zero-G", een mengelmoes van abstracte en minimale klanken, gecombineerd met passages die me doen denken aan het huilen van duizenden gevallen zielen, die ergens in de schemerwereld tussen leven en dood, zich schuilhouden en die we niet kunnen zien, maar wel kunnen horen. Best creepy, maar ook erg goed. Overigens zou Boddy op zijn album Aurora "Zero-G" laten terugkomen via een zo mogelijk nog minimalere versie, die tevens redelijk afwijkt van deze versie.
Maar dit album bevat niet alleen maar duister spul. Boddy laat zich op bepaalde momenten zelfs van één van zijn mooiste kanten zien, en dan met name op "The Penultimate Question": een weergaloos en bloedmooi, ruimtelijk stuk muziek, gebaseerd op een gedeelte van het klassieke stuk "The Unanswered Question" van de Amerikaanse componist Charles Ives.
Boddy heeft wel vaker stukken muziek laten baseren op klassieke muziek, zo ook het titelnummer van Aurora, wat weer gebaseerd is op Palestrina's "Kyrie" van zijn werk Missa Papae Marcelli.
En zo mag deze The Final Question gezien worden als een uiterst evenwichtig dark/space-ambient-album, eentje van de betere soort. Mysterieuze, soms uiterst minimale ambient, waar je je echt voor open moet stellen. Eenmaal gegrepen door de prachtige scala's aan kosmische klanken na meerdere luisterbeurten, ontvouwt het doek zich pas echt en geeft The Final Question zijn geheimen prijs. Wat dat betreft een pracht-prestatie van Ian Boddy, zeker als je de omstandigheden hoe dit album in elkaar is gezet, in acht neemt.
Tot slot: de gesproken passage aan het begin van "Welcome to the Soundhouse" is een citaat uit het filosofische science-fiction-werk The New Atlantis van Sir Francis Bacon:
"We have also sound-houses, where we practise and demon- strate all sounds and their generation. We have harmony which you have not, of quarter-sounds and lesser slides of sounds. Divers instruments of music likewise to you unknown, some sweeter than any you have; with bells and rings that are dainty and sweet. We represent small sounds as great and deep, likewise great sounds extenuate and sharp; we make divers tremblings and warblings of sounds, which in their orig- inal are entire. We represent and imitate all articulate sounds and letters, and the voices and notes of beasts and birds. We have certain helps which, set to the ear, do further the hearing greatly; we have also divers strange and artificial echoes, re- flecting the voice many times, and, as it were, tossing it; and some that give back the voice louder than it came, some shriller and some deeper; yea, some rendering the voice, differing in the letters or articulate sound from that they receive. We have all means to convey sounds in trunks and pipes, in strange lines and distances."[i]
Op de avond van 6 mei 2000 trad Ian Boddy In Philadelphia op tijdens The Gatherings Concert Series. Dit optreden is opgenomen en uitgebracht in de vorm van het album Shrouded.
Na dit optreden zou Ian direct doorgaan, tezamen met zijn complete set aan apparatuur en electronica, naar Chuck van Zyl (coördinator van The Gatherings en tevens gastheer van het radio-programma Star's End) om ergens midden in de nacht van 7 mei de muziek van The Final Question live, tijdens het radio-programma, aan de luisteraar ten gehore te brengen. Ook deze muziek is, samen met 2 andere albums, tevens opgenomen midden in de nacht tijdens Star's End (Three Dreams en The Mechanics of a Thought), in 2007 als speciale download-albums uitgebracht via het label DIN in samenwerking met MusicZeit.
The Final Question, plus de 2 andere genoemde albums, zijn dus officiële Boddy-albums, echter alleen via MusicZeit.com verkrijgbaar als download-album inclusief artwork. Dit per album voor een zacht prijsje.
Al met al zal Boddy zich weliswaar niet echt fit hebben gevoeld, tijdens de opname-sessie van The Final Question. Maar wel bomvol enthousiasme en inspiratie na zijn gig van, jawel, een paar uur geleden
!!! Best wel knap dus om een hele nacht door te trekken, en dan ook nog eens met praktisch volledig en spontaan, gedeeltelijk geïmproviseerd materiaal voor de dag (in dit geval de nacht ) te komen.Deze The Final Question ligt muzikaal in het verlengde van Shrouded. De muziek is voor een groot deel erg minimaal en duister en bij vlagen zelfs behoorlijk naargeestig en angstaanjagend te noemen. Zonder meer laat Boddy zich van één van zijn meer mysterieuze en donkere kanten zien op dit album. Dit is vooral hoorbaar tijdens "Zero-G", een mengelmoes van abstracte en minimale klanken, gecombineerd met passages die me doen denken aan het huilen van duizenden gevallen zielen, die ergens in de schemerwereld tussen leven en dood, zich schuilhouden en die we niet kunnen zien, maar wel kunnen horen. Best creepy, maar ook erg goed. Overigens zou Boddy op zijn album Aurora "Zero-G" laten terugkomen via een zo mogelijk nog minimalere versie, die tevens redelijk afwijkt van deze versie.
Maar dit album bevat niet alleen maar duister spul. Boddy laat zich op bepaalde momenten zelfs van één van zijn mooiste kanten zien, en dan met name op "The Penultimate Question": een weergaloos en bloedmooi, ruimtelijk stuk muziek, gebaseerd op een gedeelte van het klassieke stuk "The Unanswered Question" van de Amerikaanse componist Charles Ives.
Boddy heeft wel vaker stukken muziek laten baseren op klassieke muziek, zo ook het titelnummer van Aurora, wat weer gebaseerd is op Palestrina's "Kyrie" van zijn werk Missa Papae Marcelli.
En zo mag deze The Final Question gezien worden als een uiterst evenwichtig dark/space-ambient-album, eentje van de betere soort. Mysterieuze, soms uiterst minimale ambient, waar je je echt voor open moet stellen. Eenmaal gegrepen door de prachtige scala's aan kosmische klanken na meerdere luisterbeurten, ontvouwt het doek zich pas echt en geeft The Final Question zijn geheimen prijs. Wat dat betreft een pracht-prestatie van Ian Boddy, zeker als je de omstandigheden hoe dit album in elkaar is gezet, in acht neemt.
Tot slot: de gesproken passage aan het begin van "Welcome to the Soundhouse" is een citaat uit het filosofische science-fiction-werk The New Atlantis van Sir Francis Bacon:
"We have also sound-houses, where we practise and demon- strate all sounds and their generation. We have harmony which you have not, of quarter-sounds and lesser slides of sounds. Divers instruments of music likewise to you unknown, some sweeter than any you have; with bells and rings that are dainty and sweet. We represent small sounds as great and deep, likewise great sounds extenuate and sharp; we make divers tremblings and warblings of sounds, which in their orig- inal are entire. We represent and imitate all articulate sounds and letters, and the voices and notes of beasts and birds. We have certain helps which, set to the ear, do further the hearing greatly; we have also divers strange and artificial echoes, re- flecting the voice many times, and, as it were, tossing it; and some that give back the voice louder than it came, some shriller and some deeper; yea, some rendering the voice, differing in the letters or articulate sound from that they receive. We have all means to convey sounds in trunks and pipes, in strange lines and distances."[i]
* denotes required fields.
* denotes required fields.