Robert Rich & Ian Boddy - Lithosphere (2005)

Na het succes van Outpost, kon een vervolg niet uitblijven, dus was het niet meer dan logisch dat de heren Ian Boddy en Robert Rich met een opvolger zouden komen. Een opvolger die in 2005 het levenslicht zou zijn in de vorm van Lithosphere. Een album die voor een deel in het verlengde licht van Outpost, maar voor een ander deel ook niet.
Het resultaat is een bijzonder, dapper album, een album wat overigens net zoals Outpost gevuld is met redelijk zware kost. Wat niet erg hoeft te zijn, ware het niet dat ook Lithosphere, ondanks de goede bedoelingen, net zoals Outpost last heeft van het net-niet gevoel bij mij.

"Threshold" begint met spookachtige, galmende klanken en luidt het album op een inktzwarte, sombere en dreigende manier in. De toon is dus direct vanaf het begin behoorlijk kil en duister.

Na dit korte, maar overtuigende intro is het tijd voor "Vent", een compositie die qua stijl zo op Outpost had kunnen staan, ware het niet dat het productioneel wel een stuk voller en helderder klinkt. Het is een combi van vreemdsoortige klanken, een al even vreemdsoortig ritme, grillige geluidseffecten en daaroverheen het kenmerkende geluid van de lap steel gitaar van Robert Rich.
Na het veelbelovende intro klinkt "Vent" toch net iets te terughoudend om echt indruk te maken, ondanks dat de stijl die Boddy en Rich hanteren, herkenbaar is. Echter is het het zoekende, dwalende karakter van de muziek die niet helemaal wil pakken.

Gelukkig is "Chamber" alweer wat beter. Een vlotter en lichter, aangenamer ritme zorgt voor een heerlijke 'flow', terwijl Rich zijn gitaar-harmonieën ongemerkt door laat zweven, op dezelfde wijze als tijdens "Vent".
Mooie, sfeervolle muzikale omlijstingen op de synths zorgen echter wel dat de sfeer nu opeens aanmerkelijk warmer en gastvrijer en lang niet zo kil meer klinkt als op de vorige tracks. En dat is nieuw binnen de muziek van Ian Boddy en Robert Rich, aangezien vooral Outpost een zeer duister en koud karakter uitademt. Iets waar ze dus op Lithosphere voor een deel een stokje voor steken.

Wanneer de muziek tot rust komt, lijkt er een soort wind op te steken die niets dan onheil aankondigt, echter is dit slechts schijn. Het breekbare, beeldschone klanktapijt die uit deze wind langzaam naar voren komt, is namelijk van een ongekende schoonheid. Maar wel een schoonheid van kwetsbare proporties. Niet voor niets heet dit nummer dan ook "Glass".

De pracht en praal van "Glass" duurt met zijn 3:40 eigenlijk aan de veel te korte kant, echter is het niet anders en slaat het roer voor een deel om met "Subduction".
Het is weer over met de vredige kant van het karakter van deze plaat en langzaam gaan we weer over naar een meer grijs gebied waarin het niet duidelijk is of de toon nu vredig of grimmig is. Het levert een combi op van kwetsbare, zweverige en zoekende klanken die in het luchtledige lijken te zweven, terwijl een lichte ritmische ondersteuning voor een soort van kabbelend, springerig karakter zorgen.

Aan het eind van "Subduction" blijven de klanken als het ware in de lucht drijven om langzaam over te gaan in een geheel andere, nogal vreemde, ritmische omlijsting middels "Geode".
Op een gegeven moment doen pingelende klanken hun intrede en zorgen de steeds aanwezige, zweverige klanken voor een ijl en verheven sfeertje.
De muziek wordt op een gegeven moment wat indringender en intrigerender, als de ritmiek wat nadrukkelijk wordt en de klankomlijsting meer op de voorgrond lijkt te komen.
Toch blijft de muziek erg behoudend en tegelijkertijd zoekend klinken, waardoor de algehele sfeer wederom weer aan de ene kant vredig, maar aan de andere kant ook wel weer dreigend overkomt.

Als de ritmiek wegvalt, kondigen rommelende, schuivende en krakende bewegingen zich aan en kondigen op deze manier "Stone" aan. Het is werkelijk net alsof één of ander afschuwelijk wezen zich een weg probeert te klauwen door de puinhopen van een ingestort gebouw.
Op een gegeven moment klinkt de muziek net, alsof ergens in de restanten van het complex, wezens aan het graven zijn in de diepe krochten van de puinzooi, terwijl onschuldige, kwetsbare zielen zich proberen een uitweg te vinden in deze benauwende situatie.

Eenmaal ontsnapt uit de overblijfselen, is het net of ik me bevind op een locatie, waar het aardedonker is en het daardoor nog steeds niet duidelijk is op welke locatie ik ben. Vanuit de duisternis van "Metamorphic" zijn wel allerlei geluiden te horen, echter lijken deze overal en nergens vandaan te komen. Deze klinken dusdanig onheilspellend, dat ik het liefst weer zou wegkruipen in de valse bescherming van het vreemdsoortige, ineengestorte bouwwerk.
Uiteindelijk gaan deze klanken voller en luider klinken en zijn er op een gegeven moment lichten aan de hemel te zien. Lichten afkomstig van engelachtige wezens of zijn het zoeklichten, afkomstig van vliegtuigen of misschien zelfs ruimtevoertuigen, die op zoek zijn naar overlevenden? En zijn ze goed- of kwaadgezind?

Na dit toch wel sterk staaltje duistere ambient, wordt ik uit m'n aangename, dromerige roes ontwaakt, wanneer het titelnummer erin knalt.
En andermaal is het titelnummer een combi van aparte ritmiek met daaroverheen de warm klinkende synths van Boddy en de huilerig klinkende lap steel gitaar van Rich.

"Lithosphere" eindigt als een zweverige substantie en gaat ongemerkt over in het slot van de plaat, "Melt".
Mooie, aanzwellende synths nemen het langzaam over en zorgen zowaar voor een zeer mooi slot.
Hoe opvallend is het dan ook dat Lithosphere dit keer eindigt met licht aan het eind van de tunnel. Licht wat weliswaar op een gegeven moment steeds kleiner en kleiner wordt, als de muziek steeds verder wegsterft, totdat het op een gegeven moment gereduceerd is tot een lichtpuntje zo groot als een speldenknopje.

Daar waar Outpost, het eerste wapenfeit van Ian Boddy en Robert Rich, een over de gehele linie behoorlijk duister en kil album is, is Lithosphere dat dit keer slechts voor een deel.
Dat maakt dit album aan de ene kant best interessant, omdat de tracks onderling zich dus afwisselen tussen twee uitersten. Oftewel, het ene moment klinkt de muziek als de soundtrack van je angstigste dromen en het andere moment is het alsof je je in de hemel bevindt.
Echter heeft Lithosphere wel hetzelfde probleem als Outpost: het is een behoorlijk lastig te doorgronden, moeilijk album. Een uitdaging om naar te luisteren. Wat niet eens een probleem hoeft te zijn. Maar wel als de muziek, om wat voor reden dan ook, niet over de gehele linie weet te overtuigen. Hoe knap en ingenieus het ook in elkaar steekt. '
Het kwartje wil maar niet vallen, ook na meerdere luisterbeurten.
Maar gelukkig heeft Lithosphere ook zeker z'n momenten, wat er toch voor zorgt dat dit album toch weer net boven het gemiddelde uitkomt. Deze momenten zitten 'm dit keer in de prachtige, ingetogen, tegelijkertijd minimaal klinkende momenten die dit album voor een deel kenmerken. Deze zorgen voor een afwisselende verademing en voor een toch ook weer meer dan aardige luisterervaring.
En ondanks dat het zeker te horen is dat beide heren in hun element zijn, kan het duo Ian Boddy en Robert Rich me toch ook op dit tweede album gek genoeg niet over de gehele linie boeien.
Maar wie op zoek is naar een portie uitdagende en pittige ambient-electronica, kan ik Lithosphere wel aanbevelen.