0
geplaatst: 17 oktober 2013, 20:10 uur
DiN album nr. 7: ARC is de vlag waaronder labelbaas en muzikant Ian Boddy samenwerkt met Mark Shreeve (die onder de naam Redshift zijn eigen albums maakt). ARC is het meest traditionele project op het DiN label in de zin dat de basis het gebruik is van de beide heren's grote analoge modulaire synthsystemen (Boddy heeft een Roland, Shreeve een grote Moog).
Wat houd dat traditionele dan in? Nou denk aan de sequencer albums van Tangerine Dream (Rubycon, Ricochet, Stratosfear) en Klaus Schulze. Kortom, in essentie een jaren 70 sound. Maar ARC trekt die sound, onder invloed vermoed ik van dat andere analoge collectief genaamd Node, duidelijk naar de 21ste eeuw.
Radio Sputnik is live opgenomen (op een Nederlands festival) in maart 1998, dus kort na de release van ARC's eerste album Octane. Dat album, hoewel sterk, maakte toch een beetje een tamme indruk. De analoge synths en sequencers leken een beetje aan te strakke teugels en mochten niet echt los gaan. Live echter gingen de remmen duidelijk wel los en met wat postproductie door Mark Shreeve kon dan in 2000 dit live album verschijnen.
Het album word zeer zorgvuldig opgebouwd waarbij de eerste paar tracks duidelijk een atmosferisch karakter hebben. Als dan uiteindelijk een elektrische piano opduikt zijn we duidelijk bij de klank van TD's Stratosfear album aan beland. De sequencers beginnen goed te ratelen in Octane maar komen helemaal op stoom in Arc-Angel, wat een fantastische track is dat. Relay houd ook nog een groot deel die sequencerstorm vol maar is wat logger, zwaarder, trager van toon waarna het uiteindelijk in een wolk van atmosferische klanken tot een einde komt.
Radio Sputnik was mijn kennismaking met het duo ARC en daar zou het niet bij blijven. Er zijn verschrikkelijk veel elektronische muzikanten die hun best doen om de sound van jaren 70 Tangerine Dream en Klaus Schulze te kopiëren / evenaren. Resultaat is vaak dat het er zo opzichtig veel op lijkt dat het aan eigen smoel ontbreekt. In de jaren 90 deed Dweller At The Threshold het op een uitstekende en eigenzinnige wijze. En als een soort van estafette hebben deze het stokje overgegeven aan ARC.
Wat houd dat traditionele dan in? Nou denk aan de sequencer albums van Tangerine Dream (Rubycon, Ricochet, Stratosfear) en Klaus Schulze. Kortom, in essentie een jaren 70 sound. Maar ARC trekt die sound, onder invloed vermoed ik van dat andere analoge collectief genaamd Node, duidelijk naar de 21ste eeuw.
Radio Sputnik is live opgenomen (op een Nederlands festival) in maart 1998, dus kort na de release van ARC's eerste album Octane. Dat album, hoewel sterk, maakte toch een beetje een tamme indruk. De analoge synths en sequencers leken een beetje aan te strakke teugels en mochten niet echt los gaan. Live echter gingen de remmen duidelijk wel los en met wat postproductie door Mark Shreeve kon dan in 2000 dit live album verschijnen.
Het album word zeer zorgvuldig opgebouwd waarbij de eerste paar tracks duidelijk een atmosferisch karakter hebben. Als dan uiteindelijk een elektrische piano opduikt zijn we duidelijk bij de klank van TD's Stratosfear album aan beland. De sequencers beginnen goed te ratelen in Octane maar komen helemaal op stoom in Arc-Angel, wat een fantastische track is dat. Relay houd ook nog een groot deel die sequencerstorm vol maar is wat logger, zwaarder, trager van toon waarna het uiteindelijk in een wolk van atmosferische klanken tot een einde komt.
Radio Sputnik was mijn kennismaking met het duo ARC en daar zou het niet bij blijven. Er zijn verschrikkelijk veel elektronische muzikanten die hun best doen om de sound van jaren 70 Tangerine Dream en Klaus Schulze te kopiëren / evenaren. Resultaat is vaak dat het er zo opzichtig veel op lijkt dat het aan eigen smoel ontbreekt. In de jaren 90 deed Dweller At The Threshold het op een uitstekende en eigenzinnige wijze. En als een soort van estafette hebben deze het stokje overgegeven aan ARC.
* denotes required fields.
* denotes required fields.