Ian Boddy, Markus Reuter & Nigel Mullaney - Triptych (2001)

Dit album heb ik de laatste paar dagen met enige regelmaat in de cd-speler gehad. Echt er van genieten kon ik niet. De productie is erg slecht. Veel te veel laag en hoog kwam nauwelijks voorbij. Hierdoor lijkt het wel of de buren de muziek aan hebben staan, terwijl je eigenlijk zelf de schuldige bent. Wellicht leuk om te draaien als er veel bezoek is als achtergrondmuziek.

Huh? Wat? Dit album behoort wat mij betreft tot een van de beste releases op elektronische muziek gebied van de laatste 10 jaar. Nee, dit lijkt in de verste verte niet op iets als Tangerine Dream, het is geen Berliner Schule maar het is ook geen gezichtsloze ambient. Het knoopt aan bij de oude traditie en doet daar vervolgens vernieuwende dingen mee.

Fantastisch hoe Mullaney stoeit met z'n platenspelers en ritmes neer legt die niet alles overheersen; ja, het klinkt als of ze er iets speelt mij de buren ware het niet dat ze soms extreem in het geluidsbeeld staan. Markus Reuter zorgt voor de nodige basklanken maar ook nog veel meer met diverse ambientloops en gitaarachtige klanken uit zijn grote Warr gitaar. En daar tussendoor wurmt zich ook nog eens Ian Boddy met z'n modulaire systemen.

Ik mag me gelukkig prijzen dat ik bij het concert aanwezig was waar dit voor een groot deel is opgenomen. Een heel bijzondere ervaring die ik gelukkig nog weer kan herhalen zo vaak ik wil.

Op dit moment doet het mij nog niet veel, en is het een kwestie van tijd om hier naar leren te luisteren. De eerste paar keren toen ik luisterde naar platen van Tangerine Dream en Klaus Schulze moest ik daar ook aan wennen. Dus ik geef dit nog wel een kans. Wat dat betreft sta ik best open voor nieuwe zaken en wil best wel uit de Berlijnse School klappen, zo streng ben ik niet in de leer. Ja, en als je ergens live bij bent geweest roept dat een ander gevoel op dan een cd tig keer in de speler doen, wat bij het geval is geweest.

Overigens, als je iets wil horen van het DiN label wat meer in de traditie ligt check dan de albums van ARC wat een duo is gevormd door Mak Shreeve (van Redshift) en Ian Boddy.

ARC vormt tezamen met het solo-werk van Boddy de spil van praktisch al het werk uitgebracht op het DiN-label. Vooral Arcturus en Church zijn grandioze platen!!

Overigens ben ik (nog) niet bekend met het Triptych-album, ondanks het feit dat ie ergens in mijn CD-kast gearchiveerd staat. 'T wordt tijd deze eens nader onder de loep te nemen.