Dub Atomica - Autonomic (1999)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 17 oktober 2013, 13:31 uur
DiN album nr. 4: Dub Atomica is de naam die labelbaas en muzikant Ian Boddy en muzikant Nigel Mullaney aan hun samenwerking hebben gehangen. Boddy is verantwoordelijk voor alle elektronische klanken (met hulp van wat samples van David Torn en een basloopje van Markus Reuter) en Mullaney is verantwoordelijk voor het hele ritmische gedeelte. Mijn kennismaking met beide was via een elektronisch muziekfestival in Veldhoven waar ik hen twee samen met Markus Reuter een concert zag geven (later uitgebracht op cd als DiN 9 : Triptych). Ik was toen zodanig onder de indruk dat ik begon met het kopen van de releases op het DiN label, iets waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds geen spijt van heb.
De muzikale insteek op dit album is er een van een grote nadruk op alles wat ritmisch is. Donkere bassequences, uitgesproken ritmes die echter regelmatig alle kanten op stuiteren gekoppeld aan ijle dunne elektronische klanken. Dat geeft het album een koele wat afstandelijke sfeer die het in eerste instantie wat moeilijk maakt om je echt bij de muziek betrokken te voelen. Wat helpt is om het op een flink volume te draaien overigens op een goede installatie zodat de lage klanken echt goed doorkomen. Goedkope oordoppen op een mp3 speler laten deze muziek niet tot recht komen. De dub-invloeden op dit album zitten hem met name dus in de donkere basklanken en de af en toe dub-achtige ritmische effecten die Mullaney los laat op de muziek.
Maar ook hier weer komt de muzikale architect genaamd Boddy om de hoek krijgen en is de middelste track van het album Rhodeo perfect getimed. Melodieus van karakter doet deze track mij bij vlagen wel denken aan de melodieuze kant van Orbital op het album In Sides. En dan denk ik gelijk dat dit in een rechtvaardige wereld een net zo groot succes had kunnen worden als dat befaamde album.
Dit is niet een van de meest toegankelijke DiN albums maar dat is ook helemaal niet de insteek van het label zoals hun slogan al aangeeft: "Purveyors Of Fine Contemporary Electronica".
De muzikale insteek op dit album is er een van een grote nadruk op alles wat ritmisch is. Donkere bassequences, uitgesproken ritmes die echter regelmatig alle kanten op stuiteren gekoppeld aan ijle dunne elektronische klanken. Dat geeft het album een koele wat afstandelijke sfeer die het in eerste instantie wat moeilijk maakt om je echt bij de muziek betrokken te voelen. Wat helpt is om het op een flink volume te draaien overigens op een goede installatie zodat de lage klanken echt goed doorkomen. Goedkope oordoppen op een mp3 speler laten deze muziek niet tot recht komen. De dub-invloeden op dit album zitten hem met name dus in de donkere basklanken en de af en toe dub-achtige ritmische effecten die Mullaney los laat op de muziek.
Maar ook hier weer komt de muzikale architect genaamd Boddy om de hoek krijgen en is de middelste track van het album Rhodeo perfect getimed. Melodieus van karakter doet deze track mij bij vlagen wel denken aan de melodieuze kant van Orbital op het album In Sides. En dan denk ik gelijk dat dit in een rechtvaardige wereld een net zo groot succes had kunnen worden als dat befaamde album.
Dit is niet een van de meest toegankelijke DiN albums maar dat is ook helemaal niet de insteek van het label zoals hun slogan al aangeeft: "Purveyors Of Fine Contemporary Electronica".
* denotes required fields.
* denotes required fields.