Jimmy McGriff - Soul Sugar (1970)

Net nog 'ns beluisterd. Ik vind de uitwerking nét goed genoeg voor een krappe voldoende. Dergelijke fusionalbums waarbij een mix wordt gebracht van jazz, funk en latin kunnen best interessant zijn mits ze goed uitgevoerd worden, maar dat gaat niet op voor Soul Sugar. De drie voornoemde genres blijven allen namelijk erg op de vlakte, zonder dat het ook maar op één moment nauwkeurig of dieper wordt uitgewerkt. Vlees noch vis, zou je dus kunnen zeggen. Misschien had het door de toevoeging van wat vocalen hier en daar wat opgefleurd kunnen worden, al betwijfel ik dat trouwens. Het scheelt dat het album een half uur duurt; had het nog tien minuten langer geduurd, dan was ’t wel een onvoldoende geworden. De hoes vind ik wel weer erg leuk, maar dat levert Jimmy McGriff geen bonuspunten op.