Pee Wee Gaskins - The Sophomore (2009)

Wat leven we toch in een mooie tijd! Grote platenmaatschappijen storten in elkaar en bandjes van over de hele wereld presenteren zich via internet op sites als Myspace aan luisteraars die ze anders nooit zouden bereiken. Pee Wee Gaskins is zo’n bandje, een pop-punk groep die bestaat uit vijf tamelijk puberale maar sympathieke en aantrekkelijke jongens uit Zuid-Jakarta. Indonesië is nou niet echt een land dat veel mensen met rockmuziek associëren, voor de meeste mensen is rock ’n roll die niet Brits of Amerikaans is nog steeds haram, maar ook hieraan lijkt met de nieuwe tijd die aanbreekt voor de muziekindustrie gelukkig een einde te komen. Want hoewel Pee Wee Gaskins vooral populair is in hun thuisland (en niet zo’n klein beetje ook) is hun fanbase over de hele wereld aan het groeien, de Engelse hipsters hebben ze in ieder geval al omarmd, en ook in Japan wordt Pee Wee steeds populairder. En in Nederland? Heeft praktisch niemand van ze gehoord, maar mijn steun hebben ze.

Maar wat voor muziek maken die knulletjes nou eigenlijk? Ik zou het persoonlijk omschrijven als oldschool-Green day met op een synthesiser gespeelde nintendodeuntjes erbij. Powerpop kan je het noemen. De intro genaamd ‘When Did Men Start Shaving Their Beards?’ geeft een goede indruk van wat je op dit album te wachten staat, aanstekelijke riffjes en aardig flauwe maar des te pakkendere keyboarddeuntjes, voeg hier de prettig valse stem van Sansan aan toe en je hebt het recept voor The Sophomore. Het eerste echte nummer van het album, Welcoming The Sophomore is meteen een behoorlijke knaller.

“making love in back seat of the car
with the ocean breeze slipping thru your hair
this is the best part of my life”

Dat zijn de betere teksten! Geen flauw ge-emo of moeilijkdoenerij, hier word ik vrolijk van! Waar ik ook vrolijk van word is het volgende nummer, Dibalik Hari Esok, wat dat betekent weet ik niet en van de teksten begrijp ik ook niets, maar ik weet zeker dat het een geweldig nummer is. Het is dapper van de Peskins dat ze in hun moedertaal zingen, vaak is dat internationaal succes in de weg staat, maar het zou me niets verbazen als Pee Wee Gaskins er mee weg komt. Ik vindt hun muziek zelfs beter uit de verf komen wanneer ze in het Indonesisch zingen dan wanneer ze in het Engels zingen. Be Seen and Be Scene is Engelstalig maar toch zeker een leuk nummertje.

Met On A Day Just Like This gaat de band helaas behoorlijk op z’n bek, het is een tamelijk flauw akoestisch Engelstalig nummer waarin Sansan laat horen dat hij als zanger nog een hoop te leren heeft, als Saski na een minuutje of anderhalf met haar mooie stem gaat zingen is het nummer eigenlijk al verkloot, jammer, hier had meer ingezeten. Met Heartbreak Can Be A Good Business wordt gelukkig weer een stijgende lijn ingezet, het is een leuk nummer dat volgens mij over een oud vriendinnetje van Sansan gaat. Heartbreak Can Be A Good Business is echter niets vergeleken met het volgende nummer, Hadapi Dunia, een steengoede Indonesischtalige knaller waarbij je niet stil kan blijven stillen, Pee Wee Gaskins gaat het ver schoppen als ze nog meer van dit soort nummers maken! Tentukan Hari Yang Terbaik is ruiger dan Hadapia Dunia, en hoewel het minder vloeiend is, is het weer een heerlijk nummertje.

Everyday & Everynight is weer zo’n akoestische uitglijder, niet meer doen jongens, jullie zijn hier niet goed in! I Hang Out With Zombies Being One Of Them is wel weer een goed nummer, al is het alleen al om de titel. Dorks Never Say die is weer een vette knaller, dit nummer was er al een behoorlijk tijdje voor The Sophomore uitkwam en heeft de band terecht veel fans opgeleverd, beste Engelstalige nummer van het album. Het beste Indonesischtalige nummer van het album is Berdiri Tanijak, ook een ouder nummer. Ik heb al mijn superlatieven helaas al opgebruikt, dus ik kan dit nummer niet meer de hemel in prijzen. Ik kan wel vertellen dat ik helemaal verliefd ben op de stem van Saski van 2:51, die twee zinnetjes alleen al is een reden om dit album vijf sterren te geven.

Maar vijf sterren geven ga ik toch niet doen, de afsluiter, Tatiana is hier een van de redenen voor. Dat nummer hadden ze nooit mogen heropnemen! Ook blijf ik een vieze smaak in mijn mond houden door die akoestische zeperds. Maar eigenlijk moet ik niet zeuren, dit album is 80% goed en dat is een ruime voldoende, vier sterren!