Ry Cooder - Crossroads (1986)

Soundtrack van een leuke film. Jammergenoeg ontbreekt op de CD het gitaarduel uit de film.

Aardige plaat om naar te luisteren maar niet echt pakkend. Ken de film geloof ik niet! Zit mooi gitaarspel.

Een blues, rock n'roll score van Ry Cooder zoals men hem gewend is. Een heerlijk Louisana geluid, de grandioze gitaar duels... Hoofdrolspeler Mannchino leerde aan hoe hij op Cooder's muziek realisitsch kon simuleren dat hij het werkelijk aan het spelen was. Daarnaast betrok Cooder Steve Vai voor gitaarsolo's, terug te horen in een duel.

De film heb ik nooit gezien, maar de muziek is uiteraard heel goed, lekker bluesy en rootsy, zoals we dat van deze artiest gewend zijn.
****

Eindelijk gevonden op vinyl op de beurs. Was in die tijd toen deze film uitkwam helemaal into the Blues, vond m dus fantastisch (ondanks Ralph Macchio ).
De scene waarin hij zn akoestische gitaar inruilt voor een Telecaster met de opmerking; "Muddy Waters invented electricity man !..", erg grappig.
Vind het instrumentale Feeling bad blues nog steeds een knap stukje werk van Cooder en ontroerd.
Het is inderdaad jammer dat het gitaar duel met Steve Vai er niet op staat.

Dat staat op: het in 2002 verschenen album van Steve Vai: The Elusive Light and Sound, volume 1.

Steve Vai moet met z'n vingers van de blues afblijven. Het gitaarduel in de film wordt overigens door Vai gespeeld, d.w.z. hij speelt de stukken van zowel Eugene als Jack Butler. Cooder speelt alleen het begin van het duel.

Als er één gitarist is die z'n ziel aan de duivel heeft verkocht is het Steve Vai wel. Dat kan niet anders, aangezien er geen enkel spoor van bezieling in zijn gitaarwerk zit.

Ry Cooder heeft de blues net niet helemaal in de vingers, het is meer een nabootsing, maar hij behandeld de muziek met respect en zet zijn beste beentje voor. Cooder is daarnaast ook een muzikant, i.p.v. een machine zoals Vai.

Leuke film trouwens. Mooie beelden, aardige muziek, alleen dat gitaarduel aan het einde maakt het moeilijk de film nog serieus te nemen (evenals de compleet foutieve invulling van het personage Willie Brown).

Je brengt het als een feit, maar het is slechts een mening.

Ik moet hem toch wel gelijk geven. Steve Vai heeft de perfecte gitaartechniek, speelt tienduizend noten per seconde en kan zowat alles spelen wat er te spelen valt, maar het klinkt allemaal zo gemaakt. Liever een gitarist die fouten speelt, maar wel met gevoel speelt. Maar goed dat is mijn mening.

Ik begrijp wat je bedoelt en ben het dan ook deels met jullie eens. Eén juiste noot op de juiste plek zegt meer dan 'tienduidend' willekeurige noten. Maar om nou te zeggen dat Steve Vai geen enkel spoor van bezieling in in zijn gitaarwerk heeft, vind ik erg kort door de bocht. Luister voor de aardigheid eens naar: Steve Vai - For The Love of God. en reageer dan dan nog eens.

Ik vind deze toch wel wat ondergewaardeerd hier op MUME.
Luister eens goed naar de prachtige interpretatie van Crossroads dat oorspronkelijk van Robert Johnson is. Ook Down in Mississippi met die jankende slide gitaar van Ry Cooder en het stampende drummen van Jim Keltner. Dat is zo bluesy als het maar kan. net als Cotton needs Picking dat een jachtiger ritme heeft.
Viola Lee Blues is daarentegen weer lui achterover liggen. Daarna is no. 5 een minder boeiend instrumentaaltje
Nitty Gritty Mississippi en He made a Woman out of me zijn weer prima, met de goeie leadzang van Amy Madigan op Woman.
Dan een stukje slide solo van Ry, prachtig toch? Wordt gevolgd door een stukje a-capella van enkele gastzangers.
De plaat sluit af metv twee onvervalste bluesnummers van Ry Cooder's eigen hand waarin de mondharmonica een belangrijke rol speelt. In het laatste nummer wordt die bespeeld door de legendarische Sonny Terry.
Ry Cooder is wel eens de archivaris genoemd van de Amerikaanse muziek. Op Crossroads bewijst hij dat hij als blanke zijn roots in de puur zwarte delta-blues door en door kent.
Ik geef hem 4 sterren en de score gaat meteen 0,2 punten omhoog. Verdiend!

ry cooder heeft de blues in heelzijn lichaam, behalve in zijn hersens, waar daar moet muziek nooit vandaan komen! cooders crossroads is de beste versie van dit nummer, johnson incluis.(heb je de erbarmelijke versie van rush weleens gehoord?). leuk dat frank frost ook mee doet; die heeft nog opnames gemaakt onder leiding van scotty moore. vreemd dat er een nummer opstaat waar cooder helemaal niet op mee doet( see you in hell..) joe seneca zingt niet slecht voor een acteur. er staan wel enkele saaie nummers op(viola lee/see you in/feelin' bad/walkin' away) daarom slechts 3.5

Hier ben ik het dan wel redelijk met je eens. Het is inderdaad een respectvolle Cooder Blues way. Ik heb niet eens het gevoel dat hij de boel echt aan het nabootsen is. Meer een eigen iets wat luchtigere Cooder swung eraan geeft. Met die aantekening dat ik de orginele versies niet ken. Dus meschien lig ik nu wel zwaar uit mijn nak te lullen.
Maar Cooder redelijk goed kennende hoor ik zijn typische overwegende luchtige stijl er (te meschien wel) overduidelijk in terug. Waardoor ik het gevoel krijg dat hij juist bewust wat afstand wilde doen van het echte Blues gevoel/idee.
Maar wederom omdat ik de orginele versies niet ken. Kan het best zo zijn dat ik er volkomen naast zit.
Ken jij die trouwens Stijn?

Geinige film zeker toen ik hem voor het eerst zag.
En tja dat Vai geen Blues gitarist is of was mag toch wel erg duidelijk zijn. Ook al in die tijd ha.
Meer een leuk film uitstapje voor hem lijkt mij.

3.5 popcorn. De film he

Jawel. Robert Johnson, Sonny Terry en J.B. Lenoir zijn bekende en zeer invloedrijke bluesartiesten. Otis Taylor ben ik iets minder bekend mee. 'Viola Lee Blues' is denk ik het meest bekend van The Grateful Dead, die ook Noah Lewis' 'New, New Minglewood Blues' opnamen.

YouTube - NOAH LEWIS - Viola Lee Blues (Cannon - Lewis) 1928.wmv

Hier de componisten:
Crossroads - Ry Cooder | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic

Hill en Burch zijn volgens mij (?) niet actief als artiest, maar puur songwriters.

'He Made A Woman Out of Me' komt van deze plaat: Fancy (Bobbie Gentry album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org Cooder stopt er wat meer blues in, maar zeker als je YouTube - Bobbie Gentry - He Made a Woman Out of Me hoort, hoor je de soulinvloed ook bij Cooder nog. Wat dat betreft een beetje een vreemde keuze voor deze soundtrack.

Ok ok you got me there.
ik kreeg zelfs Violo lee Blues gedownload. Vreselijke oude en vooral saaie Blues. De versie van Ry vind ik dan wel weer beter. Jij niet? Niet dat dat zo moeilijk is toch?

Fijne plaat, met Down in Mississippi als prijsbeest. Daarnaast vind ik ook He Made a Woman Out of Me een mooi nummer.
Niet meteen de echte gitaartracks dus (al zijn die ook goed, bv. Feelin' Bad Blues ), maar dat vind ik ook zo fijn aan Cooder: een meesterlijk gitarist, maar hij heeft er nooit problemen mee om zich dienstbaar op te stellen tov andere muzikanten.

En inderdaad zeer jammer dat het leuke guitaar duel metVai er niet op staat.

Goeie plaat, ken de film helaas (nog) niet...

Dit album doet me niet zo veel, maar Ry Cooder krijgt wel drie sterren vanwege zijn uitstekende spel en vakmanschap. Crossroad kabbelt m.i. te veel door, en ik hou nu eenmaal ook meer van uptempo nummers.

Wél een fijne kabbelplaat

na de tegenvallende soundtrack "Blue City" verscheen in hetzelfde jaar de soundtrack van "Crossroads".
heb de film niet gezien, maar kort samengevat gaat deze over de mythe rond Robert Johnson, die zijn ziel aan de duivel verkocht om een bekend blueszanger te worden. ambitie, verleiding en verlossing spelen daarbij een rol.

los van het feit of je wel of niet van het genre (delta) blues houdt, is het op dit album vooral genieten geblazen van het meesterlijke slide- en gitaarspel van Ry Cooder. op dit album staan merendeels bluesklassiekers, aangevuld met 4 Cooder originals (tracks 5,8,10 en 11) waarvan 2 co-written, "Willie Brown Blues" met hoofdrolspeler Joe Seneca en "Walkin Away Blues" met blues legende wijlen Sonny Terry.

de vuige opener "Crossroads" een nummer van Robert Johnson, waar Ry Cooder fel van leer trekt met zijn gitaarspel, hakt er meteen in en wordt gevolgd door het energieke "Down in MIssissippi" (J.B. Lenoir) met fantastische zang van wijlen Terry Evans, Bobby King en Willie Green Jr.
van dit nummer staat ook een prachtige versie op het Mavis Staples album "We'll Never Turn Back", een album dat Ry Cooder eveneens produceerde en waar hij ook op meespeelde.

de "juke-joint" blues van "Cotton Needs Pickin'" met zang van wijlen Frank Frost, een uit Arkansas afkomstige blues harmonica muzikant, knalt eveneens lekker uit de speakers. "Viola Lee Blues", een nummer van country blues muzikant Noah Lewis, met een heerlijke "baritone horn" van George Bohannon had qua sfeer niet misstaan op een album als "Boomer's Story".

de up-tempo nummers "Nitty Gritty Mississippi" met zang van Jim Dickinson, "Willie Brown Blues" met zang van Joe Seneca en de traditional "Somebody's Callin' My Name" met geweldige a-capella zang van het trio eerder genoemde vocalisten, zijn eveneens voltreffers.

een rustpunt is de door actrice Amy Madigan gezongen ballad "He Made a Woman Out of Me" (Fred Burch/Donald Hill), dat ook werd gecoverd door Bobbie Gentry en Bettye Lavette.

van de 3 instrumentale nummers (tracks 5,8 en 11) is het met name op het Cooder nummer "Feelin' Bad Blues" genieten van 's mans slide gitaarpartijen, die veelvuldig op dit album zijn te horen.

kortom een wederom sterke soundtrack, die niet of nauwelijks onder doet voor "The Border" of "Paris, Texas". de niet meer op de site actieve bertus99 heeft het hier al eerder goed verwoord.

een aantal van zijn soundtracks, zoals "Blue City", "Geronimo" en "Johnny Handsome" kunnen hier naar mijn mening niet aan tippen.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Studio, Nashville