Cracker - Sunrise in the Land of Milk and Honey (2009)

Cracker levert zeer wisselende platen zonder echte hoogstandjes. Toch blijf ik sinds de allereerst noot die ik van ze hoorde (1992 alweer, pfff) een zwak voor ze houden. Deze rock-beetjepunk-en-countryplaat komt me voor als een van Crackers' betere van de laatste jaren. Ik krijg een goede energie van deze muziek, vooral het gitaarspel van Hickman heeft hierbij een hoofdrol.
Weer hebben de heren plezier in de muziek en er is ruimte voor onvervalste romantiek (Darling One) en humor (Friends) zoals David Lowery dat kan.

inspiratieloze en drammerige miskleun van Lowery en de zijnen. Hier en daar een opflakkering (het prima "Darling One" bijvoorbeeld) volstaat niet om dit album van de alles absorberende middelmaat te redden. Belegen kaas.

2*

En vandaag heb ik mezelf verrast door de cd een aantal keer te beluisteren en hem eigenlijk alleen maar beter te vinden worden. Een hele fijne plaat om in de kamer op te dansen Op dat moment zou ik hem zeker niet als inspiratieloos afdoen. Hij is zeker niet perfect in opbouw (wat meer variatie zou hem goed doen), maar van deze rechttoe-rechtaan nummertjes kan ik prima genieten.
Misschien bevalt hij in de herhaling beter Van Elst, en misschien ook niet ...

Wat een onzin zeg. Ik heb deze plaat inmiddels twintig keer met aandacht beluisterd, dat doe ik met elke Crackerplaat, omdat al hun werk op eerste gehoor wat eenvormig klinkt, en ALTIJD verrassen ze me op langere termijn. Zo ook deze: Echt een groeier. Elke luisterbeurt weer een nieuwe extra laag waardering erbij. Super.

5* ter compensatie van jouw 2* - belediging.

De combinatie van pakkende songs en humor werkt op dit album erg goed. Live zijn ze trouwens ook erg goed.
Friends is het logische vervolg op Europe Trash Girl.