Uriah Heep - The Best Of... Part 2 (2000)

Welgeteld één stem (een mager drietje) en nog geen berichten? Tja, dat zegt wel een beetje hoe er over het algemeen tegen de post-Byron jaren van Uriah Heep wordt aangekeken. Nou is dit onder de talloze verzamelaars die er in de loop der jaren van UH verschenen natuurlijk ook niet de beste en meest representatieve.

Het is dan ook een aanvulling op de oorspronkelijke, eerste Best Of van de band die in 1973 op LP verscheen. Die kreeg in 1996 een 'extended' CD-versie en toenmalig platenmaatschappij Castle zag daarin aanleiding om ook maar meteen een Best of Part 2 uit te geven, die de jaren na Byron omvat (dus vanaf 1977 tot 1990, oftewel van Firefly tot Different world, met uitzondering van het door CBS uitgegeven Equator).

Dat dat geen beste periode was, weten we allemaal wel. Het wordt geïllustreerd door het feit dat de band in deze periode maar liefst vier zangers versleet. Het albumwerk, voorzover ik het kan beoordelen, was op een enkele uitschieter na (Firefly, Abominog) wisselvallig, maar ik heb wel de indruk dat de samenstellers van deze compilatie er de aardigste nummers uitgevist hebben. Zodat dit per saldo een heel aardig beluisterbaar album is geworden. Maar als je je realiseert dat dit de bescheiden hoogtepunten zijn uit deze periode, nodigt dat niet echt uit om je nader te verdiepen in de individuele albums waaruit is geput.

Sympathy en Free me, beide gezongen door John Lawton, vind ik uitstekende melodieuze rockers, maar ook die komen niet in de buurt van het echte werk dat de band in de voorafgaande periode afleverde. Think it over van Abominog mag er ook zijn, evenals het tegen heavy metal aanleunende Free 'n' easy. Die laatste is een vreemde eend in de UH-bijt, maar had zomaar een invloed kunnen zijn voor Iron Maiden of Metallica. De live-versies zijn verschrikkelijk, zowel qua geluidskwaliteit als uitvoering. Naarmate deze compilatie vordert, daalt het peil, al is de enige cover Argent's Hold your head up) dan wel weer heel aardig gedaan. Al blijf ik het origineel beter vinden.

Voor wie het niet wist: Uriah Heep zou zich op een zeer opmerkelijke wijze herstellen van deze magere periode. Beluister eens het studiowerk vanaf Sea of light (1995), daar zit geen slecht album tussen. Hun laatste, Living the dream, vind ik zelfs een van hun beste albums.

Nou ben ik toch ook wel nieuwsgierig naar de live nummers Easy Livin' en Suicidal Man uit 1980 die ken ik ook niet.

Ik weet het niet voor 100 procent zeker, maar ik heb de indruk dat het deze versies zijn. In elk geval uit hetzelfde jaar, en met John Sloman als zanger. Ze lijken me exclusief voor deze release, maar je mist er naar mijn idee niks aan. Geluidskwaliteit is zeer matig, en ik vind ook de uitvoeringen niet geweldig. Met name Easy livin' wordt te gejaagd gespeeld, vind ik. Overigens is die 'Live in Moscow'-versie van Too scared to run nog erger.