Uriah Heep - Live in Europe 1979 (1987)

Van de Lawton-era staan hier op: Cheat 'n Lie, Free Me, One More Night, I'm Alive, Who Needs me, Free 'n Easy, Woman of the Night en Falling in Love..

Toch 8 songs uit de Lawton tijd, verder veel songs uit de Byron-tijd, waarvan dan Sweet Lorraine en Stealin' postief opvallen...
Easy Livin' en Look at Yourself komen ook wel aardig uit de verf...

Een onbekende liveplaat, die toch echt heel goed is. Met veel aandacht voor het gitaarspel van Box en Hensley... Al speelt laatstgenoemde uiteraard ook orgel.

Oorspronkelijk halverwege de jaren 80 als dubbel-elpee uitgegeven, tegenwoordig als uitgebreide versie op dubbelcd verkrijgbaar..

Tzt zal ik stemmen, want ik heb nog niet naar alles geluisterd. John Lawton amuseert zich prima en Mick Box maakt het nooit uit of hij nou voor anderhalve man en een paardenkop speelt of voor een miljoenenpubliek. Kerslake is degelijk als altijd en Bolder valt niet tegen, al heeft hij niet de flair van Thain. Dat heeft niemand.
Er zijn mij twee zwakke punten opgevallen en die zijn tamelijk rampzalig. Allereerst deugen de koortjes niet. De falsetto's zijn af en toe verschrikkelijk om aan te horen; regelmatig is de samenzang gewoon vals.
Minstens zo erg is dat Hensley het grootste deel van het concert op de automatische piloot speelt met niet meer dan lang aangehouden akkoorden.
Dan zijn er nog de liedjes uit het Lawton-tijdperk. Falling in Love heeft geen riff, geen melodie, alleen maar een oneindig herhaald refrein. Woman of the Night is beslist niet beter. Het resultaat is monotoon tot en met.
Dat ziet er dus zorgelijk uit: het beste bestaat tot nu toe uit inferieure versies van Byron-klassiekers ....

Best wel een aardig album. Hier krijg je tenminste The Wizard en Lady in Black te horen, die helaas niet op het befaamde Uriah Heep Live '73 staan. Dat album heeft zo'n korte A-kant. Heb je hier geen last van. Een mooi lang dubbel-album. Uriah Heep met John Lawton vind ik altijd wel interessant. Lawton was een goede opvolger van David Byron. Trevor Bolder is dan geen Thain maar nog altijd een bassist die ik graag hoor. Mischien dat zijn gebruik van e.a. ook wel lager ligt dan met Thain.
Die koortjes zijn nou niet altijd even mooi op dit album en Ken Hensley is niet sterk aanwezig. Met deze minpunten kan ik leven. Die uitvoering van Lady in Black als dat publiek moet zingen vind ik vrij goed. Best wel fijn om tevens de nodige Lawton songs te horen waaronder de lange versie van Who Needs Me. Sweet Lorraine weten ze ook op gepaste wijze tot een formidabele lengte te rekken. Free 'N'Easy is zo tegen het einde nog even een uitsmijter. Ondanks de minpunten redelijk vermaak met Live in Europe.

Voor de kwaliteit hoef je deze niet aan te schaffen, leuk is ie wel.

3.5*

Ik vind dit wel een goed live album van UH. John Lawton is goed bij stem. Ik ben het wel eens, dat de achtergrond zang bij vooral Falling in Love en Who needs me erg vals klinkt. Hier staat als bonus track
Sweet Freedom vermeld. Ik kan dit nummer niet vinden op een geremasterde versie met bonus tracks van UH. Kan iemand mij hier iets over vertellen.

Ik heb of ken dit album niet Brutus, maar Discogs vermeldt de bonusversies die er sinds 2000 verschenen en die tellen consequent 20 nummers i.p.v. 22 zoals MuMe doet.
Zonder Sweet Freedom inderdaad en dan moet er nog een track ontbreken. Zie hier de tracklist van de Essential!-uitgave bijvoorbeeld.

De hoes is ook van de heruitgave, evenals het label.

Soms is Musicmeter wat rommelig. Ik zal alles aanpassen en een correctie insturen. Maar wel met de laptop, op mijn telefoon is datcteveel werk.

edit: Brutus en RonaldjK, ik heb de boel gecorrigeerd, nu afwachten op goedkeuring. Het kostte me toch al gauw een half uur werk, maar zo zou het moeten kloppen.

Ik lees nu dat de versies van 'Who Needs Me' op lp en cd ven elkaar verschillen. De versie op cd is de versie die ook is gebruikt bij de boxset Time of Revelation. Bizar is wel dat beide versies komen van een gig in Hammersmith Odeon. Ik heb even geen zin meer om dit ook nog eens uit te gaan zoeken.