Ben Harper and Relentless7 - White Lies for Dark Times (2009)

Tja ik ben al vanaf Harpers debuut album fan van Ben, maar er is 1 ding wat hij absoluut niet kan en dat is rocken, reggea, folk, singersongwriter, blues kan die allemaal fantastisch. Dus ben beetje huiverig hiernaar

Net naar het concert in Paradiso geweest. (Waar 90% van dit album kwam...) Ben wel blij met de kant die Ben opgaat momenteel. (Meer Rock, en een beetje Roll ) En mooi om te zien dat een slide guitar werkt bij een rock concert.

Zo zie je maar weer dat dat ook goed kan uitpakken. Was niet zo kapot van bijvoorbeeld Chris Cornell zijn nieuwe richting. Dikke 4,5 van mij.

Ik heb deze plaat net op vinyl aangeschaft.
Opname is prachtig maar het snijwerk/persing is wat minder. Heel jammer.
Is nog wel mooier dan de cd, alweer.

Na enkele topplaten hebben gehoord van deze Ben Harper, heb ik mij dan maar ook op deze laatste plaat van hem gestort. Wat onmiddelijk opviel is dat deze plaat rockgeörienteerd is, wat ik eigenlijk wel betreur.

Wat mij zo aansprak in de vorige platen vind ik hier niet terug. De blues en de virtuositeit met zijn gitaar en stem zijn hierwat achterwege gebleven. Ik hoopte op een soortgelijk project als met de Innocent Criminals maar niets is minder waar, het is dus rock geworden.

Voorlopig heef ik et een 3 sterren

Ben Harper heeft in de afgelopen 15 jaar een flink serie platen afgeleverd die gekenmerkt worden door een constante mate van kwaliteit. Helaas begon die kwaliteit de laatste twee platen een beetje af te nemen. Of was het simpelweg het gevoel: ‘we kennen het nu wel.’ Donkere tijden vragen drastische maatregelen; dus hoppa een nieuwe band en een nieuw geluid. Het is meteen zijn beste plaat ooit. Samen met de Relentless7, een rocktrio uit Texas hebben ze een album afgeleverd vol rock pareltjes met duistere bluesinvloeden. De gepassioneerde vocalen van Ben lijken gemaakt voor deze muziek. Stevige en rauwe moeras blues en gloedvolle rockers; alleen het tweetal rustige nummers boeien minder. Een overweldigend goede plaat van deze rasmuzikanten!

Een energieke kruisbestuiving tussen de stemmen van Tom Petty en Paul Stanley, daar doet de zang van deze krachtige Harper mij aan denken. De muziek heeft voor mijn gevoel raakvlakken met diezelfde Petty en John Hiatt, maar dan de pittige kant ervan. Vuige rock 'n roll, scheurende gitaren, bierlucht en kleine kroegjes met achterin een podium, waar gezweet word en geramd op het drumstel. Heerlijk om te luisteren en als het afgelopen is maar weer terug gaan naar Number with no Name.
Afwisseling tussen energie en ingetogenheid en dat alles in balans houden. Geen seconde hebben Ben Harper en zijn kornuiten mij verveelt. Kijk daar houd ik nou van.