Current 93 - Aleph at Hallucinatory Mountain (2009)
mijn stem
18 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde
Label: Durtro
-
Invocation of Almost (8:50)
-
Poppyskins (5:19)
-
On Docetic Mountain (8:12)
-
26 April 2007 (5:14)
-
Aleph Is the Butterfly Net (5:53)
-
Not Because the Fox Barks (10:15)
-
UrShadow (4:38)
-
As Real as Rainbows (4:36)
0
geplaatst: 19 april 2009, 11:12 uur
Een nieuwe Current 93............
David Tibet weet telkens weer zo'n mysterieus sfeertje te creeëren, sinister zou ik zelfs willen zeggen.
Maar weet hij ook nog te verrassen?
Nee dus, mij in elk geval niet meer. Het 'praatzingfluisteren' van Tibet kennen we onderhand wel (misschien dat ik Black Ships Ate the Sky daarom wel weer zo gaaf vond met al die gastartiesten die ik individueel ook nog eens hoog heb zitten).
Op dit album komen alle sfeertjes wel weer voorbij. Opener Invocation of Almost is voor het wakker worden op zondagochtend minder geschikt met z'n gitaarerupties. Het folky Poppyskins is lieflijk ook al horen we Tibet voor de zoveelste keer op zijn kenmerkende wijze het woord 'murderer' (muuuuuhuuuuurderer) uitspreken. Overigens doet Michael Cashmore niet mee op dit album en daar moest ik bij dit nummer toch wel opeens aan denken.
Op On Docetic Mountain duikt de gitaar weer op die de sfeer aardig weet te bepalen. Ook op 26 April 2007 is die te horen maar dit nummer laat weer de andere kant van Current 93 horen. Doomy & dark zeg maar en gek genoeg hier niet echt sinister.
Aleph Is the Butterfly Net is een sfeernummer met soortement wave-wortels en het langste nummer op dit album, Not Because the Fox Barks, gaat voor mijn gevoel net even te lang door (een euvel waar ik Current 93 wel vaker op betrap) en hier wederom nadruk op de electrische gitaar.
Folky wordt het dan weer op UrShadow en een hoop stemmetjes mogen het album op As Real As Rainbows onder begeleiding van een lieflijk pianomelodietje afsluiten.
Ergens heb ik Current 93 inmiddels wel gehoord maar ik heb het er (nog) niet mee gehad. Tibet krijgt het voor elkaar om me te boeien. Dan maar geen verrassing meer. Toch merk ik wel dat ook dit album er eentje is die gedoseerd opgezet moet worden.
Ik mis de gastartiesten wel, maar doordat hij nu zelf voornamelijk de vocalen verzorgd is er wel weer sprake van meer eenheid wat de cd ten goede komt.
Dit wil niet zeggen dat er geen bekende namen mee doen. Wat te denken van Baby Dee, Matt Sweeney, Andrew W.K. of Rickie Lee Jones.
Een typische Current 93 die een beperkt publiek zal aanspreken en dat publiek zal deze nieuwe wel weer weten te vinden en waarderen.
David Tibet weet telkens weer zo'n mysterieus sfeertje te creeëren, sinister zou ik zelfs willen zeggen.
Maar weet hij ook nog te verrassen?
Nee dus, mij in elk geval niet meer. Het 'praatzingfluisteren' van Tibet kennen we onderhand wel (misschien dat ik Black Ships Ate the Sky daarom wel weer zo gaaf vond met al die gastartiesten die ik individueel ook nog eens hoog heb zitten).
Op dit album komen alle sfeertjes wel weer voorbij. Opener Invocation of Almost is voor het wakker worden op zondagochtend minder geschikt met z'n gitaarerupties. Het folky Poppyskins is lieflijk ook al horen we Tibet voor de zoveelste keer op zijn kenmerkende wijze het woord 'murderer' (muuuuuhuuuuurderer) uitspreken. Overigens doet Michael Cashmore niet mee op dit album en daar moest ik bij dit nummer toch wel opeens aan denken.
Op On Docetic Mountain duikt de gitaar weer op die de sfeer aardig weet te bepalen. Ook op 26 April 2007 is die te horen maar dit nummer laat weer de andere kant van Current 93 horen. Doomy & dark zeg maar en gek genoeg hier niet echt sinister.
Aleph Is the Butterfly Net is een sfeernummer met soortement wave-wortels en het langste nummer op dit album, Not Because the Fox Barks, gaat voor mijn gevoel net even te lang door (een euvel waar ik Current 93 wel vaker op betrap) en hier wederom nadruk op de electrische gitaar.
Folky wordt het dan weer op UrShadow en een hoop stemmetjes mogen het album op As Real As Rainbows onder begeleiding van een lieflijk pianomelodietje afsluiten.
Ergens heb ik Current 93 inmiddels wel gehoord maar ik heb het er (nog) niet mee gehad. Tibet krijgt het voor elkaar om me te boeien. Dan maar geen verrassing meer. Toch merk ik wel dat ook dit album er eentje is die gedoseerd opgezet moet worden.
Ik mis de gastartiesten wel, maar doordat hij nu zelf voornamelijk de vocalen verzorgd is er wel weer sprake van meer eenheid wat de cd ten goede komt.
Dit wil niet zeggen dat er geen bekende namen mee doen. Wat te denken van Baby Dee, Matt Sweeney, Andrew W.K. of Rickie Lee Jones.
Een typische Current 93 die een beperkt publiek zal aanspreken en dat publiek zal deze nieuwe wel weer weten te vinden en waarderen.
0
geplaatst: 16 juni 2009, 14:33 uur
Sasha Grey is toch gastzangeres?
Kijk voor de gein eens op haar Myspace, intrigerende vrouw
Heb een paar tracks voorbij horen komen op Kink, maar kan me nog lang niet zo bekoren als het vroegere werk. Wellicht onder de juist afgemeten omstandigheden beluisteren.
Kijk voor de gein eens op haar Myspace, intrigerende vrouw
Heb een paar tracks voorbij horen komen op Kink, maar kan me nog lang niet zo bekoren als het vroegere werk. Wellicht onder de juist afgemeten omstandigheden beluisteren.
0
geplaatst: 17 juli 2009, 13:07 uur
Nee dit is het niet voor mij, de muziek vind ik nog wel oké maar dat praatzingen begon me al gauw te vervelen, jammer.
0
Deranged
geplaatst: 6 mei 2020, 18:44 uur
Zou Billie Eilish wel eens op een Current 93 album willen horen.
Beetje net als de bijdrage van Sasha Grey hier.
Ze hoeft ook weer niet naast haar schoenen te gaan lopen en denken dat deze act niet groot genoeg voor haar is.
Deze act is bijna groter dan het leven zelf.
Beetje net als de bijdrage van Sasha Grey hier.
Ze hoeft ook weer niet naast haar schoenen te gaan lopen en denken dat deze act niet groot genoeg voor haar is.
Deze act is bijna groter dan het leven zelf.
* denotes required fields.
* denotes required fields.