Gandalf - Sanctuary (2009)

Het is duidelijk hoorbaar dat Gandalf zich de afgelopen 10 á 15 jaar helemaal op het New Age-genre heeft gestort. Zijn muziek is, sinds hij op het Real-label zit, er eigenlijk alleen nog maar rustiger op geworden. Van symphonische- en prog-invloeden is eigenlijk nauwelijks tot geen sprake meer van. Zelf zit ik er niet zo mee, aangezien Gandalf toch over een geheel eigen geluid beschikt. Daar is deze Sanctuary wederom geen uitzondering op. Verrassend is het zeker niet, maar toch blijf ik me keer op keer verbazen over het feit dat deze muzikale tovenaar zulke prachtige nummers uit zijn mouw weet te schudden.
Het valt me bij dit album op, dat de meer piano-georiënteerde nummers mooi verweven zijn met de meer gitaar-gedomineerde, zodat er een sprake is van een evenwichtige en rustgevende luister-trip. Het jammere is dan wel weer dat er alleen maar sprake is van akoestische gitaar. Gandalf laat de elektrische gitaar-uitspattingen volledig achterwege, wat van mij best wel had gemogen. Wat overblijft zijn de typische melodieuze harmonieën zoals alleen Gandalf die kan maken. Maar dat het wederom weer heel mooi is, dat staat als een paal boven water.

Dit is wel new-age van de bovenste plank. Sommige stukken doen zelfs een beetje klassiek aan, zo mooi.
Nu ben ik al een sucker voor mooi piano-spel, maar dit is wel echt top-notch.