Blutengel - Schwarzes Eis (2009)

Als je een cd van Blutengel koopt, weet je wat je koopt. Ook op deze Schwarzes Eis doen Chris Pohl en co wat ze altijd al doen: een soort popversie van industrial en dark electro brengen met teksten over bloed, dood, vampieren, enz.

Noem het een guilty pleasure (hoewel ik mij niet schuldig voel dat ik hiervan geniet), maar dit is één van mijn meest gedraaide platen van 2009. Het is gewoon allemaal zo gruwelijk catchy en op zo'n professionele manier uitgevoerd dat ik ervan blijf genieten. Mijn favoriete nummers zijn Kind der Nacht, The Dream en Dreh Dich Nicht Um.

inderdaad super goed.
Zelf vind ik de duitstalige nummers het beste, zoals op alle cd's

Blutengel heb ik altijd gezien als een nogal foute band. Het flirten met vampirisme, SM, Gothic, Darkwave en helaas ook techno geluiden maakt deze band in mijn oren net iets te kitscherig.

Het recent uitgekomen unplugged album Blutengel - A Special Night Out (2017) laat echter horen dat de band wel toegankelijke en goede songs kan schrijven. Zanger Chris Pohl heeft een mooie diepe stem, is niet geheel accentloos en ook wat monotoon maar hij komt er net mee weg. Hetzelfde geldt ook voor de huidige zangeres Ulrike. Ze is geen groot talent maar haar stem past binnen het geluid van de band.

Over het unplugged album was ik zelfs dermate enthousiast dat ik het nodig vond om wat ouder werk te checken. Toevallig vond ik dit album in een tweedehands zaak en heb het op goed geluk meegenomen.
Helaas zat het in dit geval niet mee.

Laat ik kort zijn. Zanger Chris Pohl kan ik prima hebben. Zijn zang doet nog het meest denken aan Andrew Eldritch van The Sisters of Mercy. Het openingsnummer Behind the Mirror kende ik al van het Unplugged album en eerlijk is eerlijk deze originele versie van het nummer bevalt me beter dan de versie die ik kende van het unplugged album. De smaakvol uitgesmeerde synthesizers geven het nummer een lekker sfeertje en de zang van Chris Pohl past daar prima bij.

Tot zover het goede nieuws. De rest van het album bevalt me helaas een stuk minder. Het belangrijkste probleem zijn de nadrukkelijke Techno invloeden. Mijn roots liggen nu eenmaal in de rockmuziek en mijn liefde voor New Wave, Dark Wave en Cold Wave zijn in de loop der jaren zeker toegenomen maar voor Techno ben ik toch nog net wat te conservatief aangelegd. Het zal vast allemaal knap in elkaar zitten maar in mijn oren wordt het op een gegeven moment een grote inwisselbare brei en voel ik sterk de behoefte aan meer variatie in instrumentatie. Een vergelijkbare band als Diary of Dreams doet het in mijn oren dan toch een stuk beter.

Een ander belangrijk punt voor mij, zijn de nogal voorspelbare teksten die vooral voortkomen uit een gebrekkige kennis van de Engelse taal. Het gevoel wordt zeker wel overgebracht maar de latere Engelstalige nummers die ik ken van de band bevallen me toch een stuk beter.

Het allerergste aan dit album vind ik echter de zangeressen. Het zal wel een kwestie van smaak zijn maar in mijn beleving zingen ze allebei als kraaien zo vals. Nee, dat doet de huidige zangeres Ulrike toch een stuk beter.

Het bovenstaande gezeur buiten beschouwing gelaten blijf ik Blutengel wel een boeiende band vinden die afgaande op hun meer recentere werk toch wel degelijk wat in hun mars hebben. Ik zal ze in ieder geval blijven volgen maar of ik me nog aan ouder werk ga wagen weet ik niet.

Hier is voor mij het hoogtepunt van dit album:

Blutengel Behind The Mirror - YouTube