Lovebugs - The Highest Heights (2009)

Dit jaar is er één land op het Eurovisie Songfestival dat mijn aandacht behoorlijk op zich gericht weet: Zwitserland.
Dit land durft het aan om een lekker britpop-achtig bandje dat populair in eigen land is te sturen.
De groep ontstond al in 1992 en heeft sindsdien negen hits gehad in de Zwitserse hitlijst. Het nummer Avalon, samen met Lene Marlin, stond 38 weken in de lijst. Driemaal stond al een album op de eerste plek.
Hopelijk weet het nummer door zijn afwijkendheid goed op te vallen en maakt het kans om zeer hoog te eindigen. In de polls doen ze het zo slecht nog niet (rond de 15e plaats) en dat mag je opmerkelijk noemen want de fans die hieraan meedoen zijn meestal niet van die types die gaan voor dit soort muziek.
Het zou mij dan ook niet verbazen dat ze hoog gaan scoren zoals het soortgelijke bandje Brainstorm uit Letland een paar jaar eerder ook al deed door een derde plaats te halen.
Genoeg over het festival en terug naar dit album dat van start gaat met een lang intro (Forever Gazing) gevolgd door het bewuste nummer dat Zwitserland gaat vertegenwoordigen genaamd The Highest Heights dat hier langer duurt dan de versie zoals die in Moskou ten gehore gebracht zal worden (het mag niet langer dan 3 minuten duren is al jaren een regel). Ik vind het een catchy nummer dat prima aansluit bij veel hedendaagse rockbandjes. Deze band giet er een popsausje overheen waardoor het voor velen goed te behappen is. Enige minpuntje, en dat gaat ook voor de rest van dit album op, is de wat zwakke zang van Adrian Sieber.
Voor mij begint het dan echt 'spannend' te worden met 21st Century Man want dat nummer moest bewijzen of ik meer van deze band zou pruimen en ik moet zeggen dat dit wel zo is. Catchy rock die nergens spannend te noemen valt maar wel degelijk in je hoofd weet te nestelen.
Zoals gezegd blijft het stemgeluid aan de matige kant en dat maakt Head X wel duidelijk. Het gitaargeluid heeft iets weg van een Coldplay of U2 (ook al is dit en gevaarlijk vergelijking). De sfeer is in elk geval een beetje hetzelfde. Het nummer an sich is wat flets totdat er zich tegen het einde een versnelling inzet (het doet dan aan The Killers denken).
Met How Can You Sleep? proberen de heren een soort U2-achtig nummer te presenteren (zeker de manier van zingen met de uithalen doet er aan denken).
Good Life is wat gas terug geven en heeft een akoestischer randje hierdoor is het wel een beetje een aanstekerballade.
Tumbling Down lijkt wat op de titelsong en heeft dezelfde drive die je ook hoort bij bands als eerder genoemde Killers of Editors (die overigens wel ietsje beter zijn).
Exit is ook vrij groots van opzet en Everything Kills Me daarentegen is weer een kleiner nummer met een electronica geluid.
Don't Stop Me Now is geen cover van het bekende Queen nummer. Ze mochten willen . Dit is toch wel één van de mindere nummers op dit album want het gaat een beetje ene oor in, andere uit.
Kitty's Empire borduurt weer verder op dezelfde drive en dan heb ik gelijk het euvel van dit album te pakken: The Highest Heights op de songfestival cd knalt er positief uit en doet dat op dit album ook alleen zit ik niet te wachten op The Highest Heights part 2, 3 etc. en dat gevoel heb ik soms net wat te veel en daarbij gaat de stem van Sieber me op den duur wat tegenstaan.
Daarmee is het zeker geen slechte plaat en blijf ik achter mijn favorieten van dit jaar staan, maar als zelfstandig bandje redden ze het niet voldoende bij mij om voor eeuwig te beklijven.
Leuk plaatje maar doet onder voor de grotere broertjes binnen het genre.

Lovebugs op het songfestival.

Ik heb wat oude albums van dit bandje, gekregen via een Zwitserse kennis van de Strangelove mailinglist (aan wie ze me toen ook wel een beetje deden denken). Misschien toch maar kijken dan.

Natuurlijk: dit is gewoon kwaliteit op het festival en wat mij betreft zijn het de winnaars van dit jaar.......... veruit het beste songfestivalnummer van 2009!