Free System Projekt - Narrow Lane (2008)
mijn stem
4 stemmen
1
geplaatst: 5 juni 2009, 23:18 uur
Dit album maakt al een behoorlijke indruik door de ietwat groot uitgevallen bijenkorf die de voorkant siert. Ja en dan de muziek. Free System Projekt bestaat op dit album uit de heren Marcel Engels en Ruud Heij die allebei over een dosis electronische muziekinstrumenten beschikken, waarmee ze heerlijk retro muziek brengen die in de jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt had kunnen worden door Tangerine Dream bijvoorbeeld. Het vette analoge geluid uit de electronica-winkel.
Narrow Lane Part 1 begint wat duister en roept daarmee de tijd terug van Rybycon of Phaedra. Van die lekkere duistere en zoekende muziek of je door een oerwoud loopt waar je geen hand voor ogen ziet, maar daardoor des te meer hoor. Fraai lange lijnen aan klanken tot dat de sequencers aan gaan en met mij ogen dicht zie ik Christopher Franke midden op een podium druk in de weer om het geheel in toom te houden. In mijn onderbuik daar opnieuw het gevoel of ik los kom van de aarde. Al heb ik dergelijke klanken tig keer voorbij horen komen, het raakt me nog steeds. Dat gevoel van alles kan wel wachten, nu lekker genieten van doordachte electronische muziek. En wat ketsen die klanken lekker tegen elkaar. Na het wat druke deel volgt een stuk muziek wat niet had mistaan op Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese, waarna een begin wordt gemaakt naar iets wat niet vreemd was geweest als het op Ricochet had gestaan. Kortom: ik waan me opnieuw in de Middeleeuwen van de electronische muziek en wat is een half uur dan aan de korte kant.
De heren van Free System Projekt hebben dit ongetwijfeld in de gaten gehad, want op Narrow Lane Part 2 wordt de goede lijn weer opgepakt. In het begin heb ik het gevoel of ik ver weg ben in het universum en de communcatie even is uitgevallen. Om me heen rust ondanks het eerder genoemde euvel. Langzaam komt er wat mystiek in het stuk waardoor het wat Oosters aandoet en op een of andere manier aan het album Phaedra van Tangerine Dream doet denken, wat niet verkeerd is. Zodra de sequencers erbij komen krijg ik het gevoel of ik op een prettige manier bedolven wordt onder een laag heerlijke slagroom. Dit is echt iets voor in een zaal met een behoorlijke installatie. Het gevoel van Ricochet zit opnieuw heerlijk in het lijf. Hierna is er even rust in het bijna 50 minuten durende stuk. Fraaie lange klanken doen mij loskomen van de materie en doen me belanden in een andere dimensie. Dit is niet van al te lange duur, want al snel is daar het gevoel of de heren langzaam maar zeker naar een nieuwe climax aan het toe werken zijn. Gevoelsmatig roept het album Stratosfear naar boven, waarna een duister deel volgt wat vervolgens aan Rubycon doet denken. Hierna zijn de heren wat zoekende, wat welicht niet had gehoeve, maar echt storend is het ook niet. Gelukkig volgt er snel een deel wat aan het oude Tangerine Dream doet denken. Rollende sequencers en iets wat een beetje doet denken aan de gitaar van Edgar Froese. Opnieuw dus een stuk muziek om in een grote zaal te horen, want het lijkt me heerlijk om dit echt in je donder te voelen. En naar het einde toe lijkt het wel of de heren moeite hebben met afscheid nemen, edoch de cd is vol en zo komt er wel een tikje abrupt een einde aan dit album van eigen bodem. Nog even wegvliegen dan maar....
Conlusie: dit Narrow Lane van Free System Projekt is een heerlijk album van Nederlandse makelij waarop muziek is te horen in de traditie van de oude Berlijnse School in meer dan prima kwaliteit. Een aanrader dus voor wie er geen genoeg van kan krijgen.
Narrow Lane Part 1 begint wat duister en roept daarmee de tijd terug van Rybycon of Phaedra. Van die lekkere duistere en zoekende muziek of je door een oerwoud loopt waar je geen hand voor ogen ziet, maar daardoor des te meer hoor. Fraai lange lijnen aan klanken tot dat de sequencers aan gaan en met mij ogen dicht zie ik Christopher Franke midden op een podium druk in de weer om het geheel in toom te houden. In mijn onderbuik daar opnieuw het gevoel of ik los kom van de aarde. Al heb ik dergelijke klanken tig keer voorbij horen komen, het raakt me nog steeds. Dat gevoel van alles kan wel wachten, nu lekker genieten van doordachte electronische muziek. En wat ketsen die klanken lekker tegen elkaar. Na het wat druke deel volgt een stuk muziek wat niet had mistaan op Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese, waarna een begin wordt gemaakt naar iets wat niet vreemd was geweest als het op Ricochet had gestaan. Kortom: ik waan me opnieuw in de Middeleeuwen van de electronische muziek en wat is een half uur dan aan de korte kant.
De heren van Free System Projekt hebben dit ongetwijfeld in de gaten gehad, want op Narrow Lane Part 2 wordt de goede lijn weer opgepakt. In het begin heb ik het gevoel of ik ver weg ben in het universum en de communcatie even is uitgevallen. Om me heen rust ondanks het eerder genoemde euvel. Langzaam komt er wat mystiek in het stuk waardoor het wat Oosters aandoet en op een of andere manier aan het album Phaedra van Tangerine Dream doet denken, wat niet verkeerd is. Zodra de sequencers erbij komen krijg ik het gevoel of ik op een prettige manier bedolven wordt onder een laag heerlijke slagroom. Dit is echt iets voor in een zaal met een behoorlijke installatie. Het gevoel van Ricochet zit opnieuw heerlijk in het lijf. Hierna is er even rust in het bijna 50 minuten durende stuk. Fraaie lange klanken doen mij loskomen van de materie en doen me belanden in een andere dimensie. Dit is niet van al te lange duur, want al snel is daar het gevoel of de heren langzaam maar zeker naar een nieuwe climax aan het toe werken zijn. Gevoelsmatig roept het album Stratosfear naar boven, waarna een duister deel volgt wat vervolgens aan Rubycon doet denken. Hierna zijn de heren wat zoekende, wat welicht niet had gehoeve, maar echt storend is het ook niet. Gelukkig volgt er snel een deel wat aan het oude Tangerine Dream doet denken. Rollende sequencers en iets wat een beetje doet denken aan de gitaar van Edgar Froese. Opnieuw dus een stuk muziek om in een grote zaal te horen, want het lijkt me heerlijk om dit echt in je donder te voelen. En naar het einde toe lijkt het wel of de heren moeite hebben met afscheid nemen, edoch de cd is vol en zo komt er wel een tikje abrupt een einde aan dit album van eigen bodem. Nog even wegvliegen dan maar....
Conlusie: dit Narrow Lane van Free System Projekt is een heerlijk album van Nederlandse makelij waarop muziek is te horen in de traditie van de oude Berlijnse School in meer dan prima kwaliteit. Een aanrader dus voor wie er geen genoeg van kan krijgen.
0
geplaatst: 25 juni 2023, 14:34 uur
Niks aan toe te voegen. Samen met Gert Emmens behoort deze groep tot de absolute top in Nederland wat betreft de Berliner Schule/retro synthesizer muziek. 4 sterren
1
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 5 juni 2025, 00:02 uur
Interessant om te weten is dat de digitale release van dit album die via Bandcamp te verkrijgen is, langer duurt dan de CD-versie en de volledige live-registratie bevat van beide tracks zoals ze zijn opgenomen tijdens The National Space Centre Concert op 10 juni 2006 en The Hampshire Jam Festival op 20 oktober 2007.
"Narrow Lane Part 1" duurt bijna 55 minuten en "Narrow Lane Part 2" duurt bijna een uur!
Narrow Lane | Free System Projekt - freesystemprojekt.bandcamp.com
"Narrow Lane Part 1" duurt bijna 55 minuten en "Narrow Lane Part 2" duurt bijna een uur!
Narrow Lane | Free System Projekt - freesystemprojekt.bandcamp.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.