0
geplaatst: 19 juli 2011, 02:12 uur
Dit heb ik ergens in de jaren 80 als live-dubbelaar gekocht in Praag, toen ik daar op vakantie was en mijn Tsjechische geld op moest maken. Jaren daarvoor had een klasgenoot, die niet alleen dol op Yes en Genesis was, maar ook liefhebberde in de meest obscure bands, mij eens verteld dat deze band de moeite waard was.
Dit is een curieuze plaat. De Hongaarse technici hebben om de haverklap Hongaarse tieners erdoorheen gemixt die enthousiast Omega, Omega! scanderen. Overigens is de geluidskwaliteit verrassend goed; hooguit een beetje schel. De instrumenten zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden.
Maar dit is wel wat de Engelsen acquired taste noemen. Om te beginnen is op mijn exemplaar alles in het Hongaars gezongen. Dus al blijven bepaalde melodieën wel in het hoofd hangen, meezingen is er niet bij. Dan heeft de zanger een uniek stemgeluid en dat is niet alleen maar positief. De liedjes zijn nogal simpel en verwacht ook niet teveel vuurwerk in de solo's.
Toch heeft de band iets. Ze zijn goed ingespeeld en zijn nergens slordig. Hoe suffig de toetsen af en toe ook klinken, ze zorgen ervoor dat de band een uniek eigen geluid heeft. Dat geldt met name voor de opener Sze-Vosztok, dat de lancering van een ruimteschip moet verbeelden of iets dergelijks. Heeft Pink Floyd natuurlijk ook gedaan, maar niemand kan beweren dat Omega de muziek daarvandaan heeft.
Drie nummers springen eruit. Russian Winter (originele titel: Lena, dat inderdaad een rivier in Siberië is) is een eersteklas meezinger met een uiterst herkenbaar themaatje in het intro. Na het tweede refrein imiteert de band een Russisch koor - kan het clichématiger? Maar het werkt wel - waarna de zanger voluit begint te brullen, het publiek antwoordt en de toetsenist een leuke korte solo begint.
Ezüst Esö (spreek uit: Ezjust Èseu; Engelse titel Silver Rain) begint met een gebroken akkoord op de piano, waarboven de gitarist een hemelse overstuurde gitaarsolo speelt. Dat is niets bijzonders, behalve dat in 1979 vrijwel niemand dat nog gedaan had. The Scorpions waren nog lang niet doorgebroken met hun ballads. De solo is nog goed ook. Alweer volgen melodieën die tot meezingen uitnodigen. Dat doet het publiek dan ook massaal.
De Hongaarse titel van High on the Starway is Csillagok ütjän en dat zingen ze ook echt in het refrein. De gitaarriff is eersteklas. Na een paar minuten volgt er een lang gitaarduet en ook dat is erg goed gedaan. Het doet een beetje aan UFO's Rock Bottom denken versie Strangers in the Night. Alleen lijkt het mij erg stug dat Omega dat album kende, omdat het eveneens in 1979 pas uitkwam.
De rest is grappig, nooit slecht maar toch ook niet bijzonder goed.
Dit is een curieuze plaat. De Hongaarse technici hebben om de haverklap Hongaarse tieners erdoorheen gemixt die enthousiast Omega, Omega! scanderen. Overigens is de geluidskwaliteit verrassend goed; hooguit een beetje schel. De instrumenten zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden.
Maar dit is wel wat de Engelsen acquired taste noemen. Om te beginnen is op mijn exemplaar alles in het Hongaars gezongen. Dus al blijven bepaalde melodieën wel in het hoofd hangen, meezingen is er niet bij. Dan heeft de zanger een uniek stemgeluid en dat is niet alleen maar positief. De liedjes zijn nogal simpel en verwacht ook niet teveel vuurwerk in de solo's.
Toch heeft de band iets. Ze zijn goed ingespeeld en zijn nergens slordig. Hoe suffig de toetsen af en toe ook klinken, ze zorgen ervoor dat de band een uniek eigen geluid heeft. Dat geldt met name voor de opener Sze-Vosztok, dat de lancering van een ruimteschip moet verbeelden of iets dergelijks. Heeft Pink Floyd natuurlijk ook gedaan, maar niemand kan beweren dat Omega de muziek daarvandaan heeft.
Drie nummers springen eruit. Russian Winter (originele titel: Lena, dat inderdaad een rivier in Siberië is) is een eersteklas meezinger met een uiterst herkenbaar themaatje in het intro. Na het tweede refrein imiteert de band een Russisch koor - kan het clichématiger? Maar het werkt wel - waarna de zanger voluit begint te brullen, het publiek antwoordt en de toetsenist een leuke korte solo begint.
Ezüst Esö (spreek uit: Ezjust Èseu; Engelse titel Silver Rain) begint met een gebroken akkoord op de piano, waarboven de gitarist een hemelse overstuurde gitaarsolo speelt. Dat is niets bijzonders, behalve dat in 1979 vrijwel niemand dat nog gedaan had. The Scorpions waren nog lang niet doorgebroken met hun ballads. De solo is nog goed ook. Alweer volgen melodieën die tot meezingen uitnodigen. Dat doet het publiek dan ook massaal.
De Hongaarse titel van High on the Starway is Csillagok ütjän en dat zingen ze ook echt in het refrein. De gitaarriff is eersteklas. Na een paar minuten volgt er een lang gitaarduet en ook dat is erg goed gedaan. Het doet een beetje aan UFO's Rock Bottom denken versie Strangers in the Night. Alleen lijkt het mij erg stug dat Omega dat album kende, omdat het eveneens in 1979 pas uitkwam.
De rest is grappig, nooit slecht maar toch ook niet bijzonder goed.
0
geplaatst: 19 juli 2011, 02:27 uur
Voor zover ik het kan zien is de tracklist hierboven hetzelfde als van mijn Hongaarse exemplaar. Alleen heb ik die niet meer; ik heb alles tm Rush Hour op CD gebrand. Wat daarna komt is wel erg matig, vandaar.
Punt is dat volgens Wikipedia sommige liedjes later in het Engels in de studio opnieuw zijn ingezongen. Ik heb dus de echte live-opnames.
De hoes is zeldzaam lelijk.
Punt is dat volgens Wikipedia sommige liedjes later in het Engels in de studio opnieuw zijn ingezongen. Ik heb dus de echte live-opnames.
De hoes is zeldzaam lelijk.
* denotes required fields.
* denotes required fields.