Amadeus the Stampede - House of Broken Mirrors (2009)

Hiphop zoals je het tegenwoordig wel veel ziet, maar het gaat mij voorlopig niet vervelen. Het is een donkere, harde sfeer en de producties spelen een belangrijke rol. Nou had het van mij op dit album allemaal nog wat donkerder en harder gemogen. Of meer nummers als Push en Company of Saints, twee tracks met een fantastische productie. Amadeus zelf kan niet al te lang boeien, echt slecht is hij ook niet. Hij is al met al wat te traag en te eenzijdig. Op een kort album/ep lijkt mij dit geen probleem maar dit duurt toch echt wat te lang. Daar komt ook nog eens bij dat een aantal gastartietsen niet bijster interessant is (Sean Price en Reef doen het dan weer wel goed). House of Broken Mirrors is uitendlijk een middelmatig album geworden.

De lengte van dit album is inderdaad een nadeel. Als ik de tracks zo los luister zijn ze best goed, maar er zit niet echt iets tussen dat blijft hangen. Wel heb ik het idee dat dit album best eens beter kan worden als je er vaker en met meer aandacht naar luistert.

Pig Pen is echt vet, na die track heb ik direct dat topic gejat en zelf erover geschreven.

Goed album. Bovengemiddeld, maar de lengte is inderdaad het enige minpunt. Ik heb gehoord dat hij echt aan schizophrenie lijdt of zo weet iemand of dat waar is?

Dat is waar ja. Hij rijmt er ook wel over.