Dweller at the Threshold - Generation Transmission Illumination (1998)

Dweller at the Threshold was een electronische band die vanuit Portland USA werkte van 1993 tot 2005. De groep kende wat wisselingen in de samenstelling, maar de kern van de groep heeft altijd bestaan uit de heren Dave Fulton en Paul Ellis. Op dit tweede album worden de heren bijgestaan door Jeff Vasey en de gast muzikanten Jammie Haggersty op diverse electonische muziek instrumenten en Tom Geivett op gitaar en syntesizer. De muziek van Dweller at the Threshold wordt tot de Berlijnse School gerekend.

Zoals aan de tracklist is te zien bestaat dit album uit dire delen die opgesplist zijn in sub-delen. Het deel Generation begint met erg veel laag, waardoor ik het gevoel krijg van ver in de ruimte te zijn, Zonder er echt van bewust te zijn volgen de delen elkaar mooi op waardoor er een mooi verhaal ontstaat. Het belangrijkste hierbij te noemen is het heerlijk laag wat te horen is en dat de muziek niet had mis staan in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Heerlijk weg zweven en dromen op kosmische klanken. En dat zeven delen lang, wat een straf? Wat blijven die analoge bakken toch goed klinken na al die jaren. De zeven delen van Generation vliegen daardoor te snel voorbij en geven min of meer hetzelfde gevoel van een kop warme chocolade die ik bij mijn oma graag mocht drinken als het buiten koud was. Prettige muziek dus die met liefde is gemaakt,. Even lekker los van de aardse materie. In het zesde deel lijkt het even of ik Vangelis voorbij hoor komen. Het laatse deel van Generation bereidt me als het ware voor op de volgende fase. Statige kosmische klanken vullen de kamer en de neiging is aanwezig om de stereo een tandje harder te zetten. Erg mooi dus.

En zo dient het eerste deel van Transmission zich al te snel aan. Het eerste daarvan begint met belletjes en geluiden die me doen denken of er autodeuren dicht gaan. Het tweede deel is erg speels van aard en geeft me een gevoel achter een fliperkast te staan waar alles mee zit. De bal blijft lang in het spel en de kast slaat nog net niet op tilt. Transmission Part 3 daarentegen is wat monotoon van aard een geeft ieder het gevoel acht een lopende band te staan, die in het volgende deel steeds sneller begint te lopen en het dus een grootte kunst wordt om niets te latten vallen. Deel vier is wat experimenteel, maar aan het einde is daar even die lopende band weer te horen, waardoor de stress opnieuw toeneemt.

Met twee verhalen achter de rug is daar het derde hoofdstuk. Illuminination begint haast sprookjesachtig. Met de ogen dicht zie ik elfjes vliegen in cirkels die steeds een andere vorm aannemen. Het tweede deel van Illumination is best desolaat te noemen. De elfjes zijn weg en wat overblijft lijkt wel een woestijn waar niets wil en kan leven. Part 3 trekt die lijn nog een stukje verder voor mijn gevoel ben ik in de ruimte waar ieder moment de Oerknal kan los barsten. Hetgeen op Part 4 ook plaats vindt, zei het subtiel. Langzaam krijg ik het idee dat het leven aan het ontstaan is.

Daarmee komt er een mooi eind aan een behoorlijk album waar heerlijke electronische muziek opstaat in de trant van de Berlijnse School. En als ik dan toch een minpuntje moet aanwijzen is het wel de duur van 53.00 minuten die dit album lang is, want naast de drie verhalen die er nu opstaan had er volgens mij een vierde nog wel opgepast, maar ja na een goede maaltijd moet je niet gaan zeuren dat je niet genoeg hebt gehad.