0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 9 mei 2015, 12:47 uur
Burn van het Britse trio AirSculpture is een live-album, opgenomen tijdens de Second Hampshire Jam Festival in november 2002 in Liphook, Hampshire en uiteindelijk uitgebracht in 2008.
AirSculpure staat bekend om hun vele live-albums, die vaak in één take opgenomen zijn en eigenlijk altijd bestaan uit 100% geïmproviseerd materiaal. Het is deze vorm van muziek maken die voor de band het beste werkt en die, naar ze zelf zeggen, het beste in hun naar boven haalt. AirSculpture is dan ook een echte live-band en ze worden beschouwd als één van de bekendere acts uit het Verenigd Koninkrijk die de retro-sound van de Berlijnse School als geen ander weten vast te leggen.
Zo ook dus op dit album, die vooral een soort van herboren Tangerine Dream laat horen. Het had zomaar een vervolg op hun legendarische Ricochet-album kunnen wezen!!
Mooie, gedragen en ingetogen synth-akkoorden openen "Stage 1". Een opening die zich minutenlang rustig ontvouwt. Tegen de achtste minuut verdwijnen de synth-akkoorden en doet een vreemde sequencer zijn intrede in combinatie met bubbelende en galmende geluidseffecten. Deze combinatie houdt een aantal minuten aan om vervolgens redelijk ongemerkt over te gaan in "Stage 2".
"Stage 2" kent wederom een mooie, rustige opening. Een fluitklank zweeft op de achtergrond, terwijl er op de voorgrond zoemende en dromerige klanken te horen zijn. Langzamerhand worden deze klanken ijler, totdat er wederom de ene na de andere synth-laag langzaam op elkaar worden gelegd terwijl er constant broeierige geluidseffecten op de achtergrond te horen zijn.
Op een gegeven moment zorgen staccato-klanken voor wat meer leven in de brouwerij, totdat een langzame sequencer tot ontwikkeling komt. Zodra zich dan ook nog eens die prachtige, warme en lang aangezette synth-akkoorden met zo nu en dan heerlijk solo-werk de sequencer vergezellen, is het feest compleet en domineert deze combinatie de tweede helft van deze levendige compositie.
Ongemerkt gaat de muziek over in "Stage 3". De sequencer is ondertussen een stuk nadrukkelijker gaan klinken en voert op een gegeven moment zelfs het tempo op, terwijl op de achtergrond de rest van de synthesizers gedragen en majestueus blijven klinken.
Rond de vierde minuut slaat het roer om, verdwijnt de sequencer en zorgen ritmische klanken voor een hoop dynamiek. Vanuit het ritme ontstaat een nieuwe sequencer, terwijl die kenmerkende retro-klanken uit de synths ook van zich laten horen. Op de achtergrond lijken ondertussen geluiden afkomstig uit een fabriek te horen te zijn. De muziek is qua dynamiek tegen die tijd al weer aan flink wat proportie toegenomen en naarmate het nummer vordert, wordt het alleen maar heftiger en heftiger, totdat de remmen rond de tiende minuut volledig losgaan. Snerpende solo's die klinken alsof overal de bliksem inslaat, worden uit de synths geknald, terwijl de sequencer als een denderende machine zijn nadrukkelijke werk blijft doen.
Naarmate "Stage 3" zijn einde nadert en de muziek ondertussen alweer is overgegaan in de laatste sectie van het album, namelijk "Stage 4", wordt het muzikale vuurwerk langzamerhand wat minder heftig, ondanks het feit dat de sequencer, die weer een andere muzikale gestalte heeft aangenomen, zijn werk blijft doen. Echter is er maar even tijd om naar adem te happen, gezien de muziek alweer naar een volgend heftig plan wordt getild. Uit de sequencer ontstaat namelijk op een gegeven moment weer een nieuwe, die het tempo andermaal verhoogd. Een flinke dosis ritmiek wordt eraan toegevoegd en de muziek zit op dat moment dan zo'n beetje in z'n hoogste versnelling. Knallend solowerk zorgt voor nog eens die extra 'touch' wat al met al voor een knallend slot zorgt van een album die z'n titel zeker nakomt!
Wie maar geen genoeg kan krijgen van de muziek van Tangerine Dream en Klaus Schulze uit, voor velen, hun beste periode, kan rustig in zee gaan met AirSculpture.
Waar ik nog wat minder enthousiast was over hun oude werk, is deze registratie toch wel andere koek en laat een zeer gedreven band horen die hun vak goed verstaat.
Origineel is het allemaal niet, maar het zit erg goed en degelijk in elkaar.
Concreet kan dus gewoon gezegd worden dat Burn een album is waarmee liefhebbers van een goed portie retro synthesizermuziek, goed mee uit de voeten zouden moeten kunnen.
AirSculpure staat bekend om hun vele live-albums, die vaak in één take opgenomen zijn en eigenlijk altijd bestaan uit 100% geïmproviseerd materiaal. Het is deze vorm van muziek maken die voor de band het beste werkt en die, naar ze zelf zeggen, het beste in hun naar boven haalt. AirSculpture is dan ook een echte live-band en ze worden beschouwd als één van de bekendere acts uit het Verenigd Koninkrijk die de retro-sound van de Berlijnse School als geen ander weten vast te leggen.
Zo ook dus op dit album, die vooral een soort van herboren Tangerine Dream laat horen. Het had zomaar een vervolg op hun legendarische Ricochet-album kunnen wezen!!
Mooie, gedragen en ingetogen synth-akkoorden openen "Stage 1". Een opening die zich minutenlang rustig ontvouwt. Tegen de achtste minuut verdwijnen de synth-akkoorden en doet een vreemde sequencer zijn intrede in combinatie met bubbelende en galmende geluidseffecten. Deze combinatie houdt een aantal minuten aan om vervolgens redelijk ongemerkt over te gaan in "Stage 2".
"Stage 2" kent wederom een mooie, rustige opening. Een fluitklank zweeft op de achtergrond, terwijl er op de voorgrond zoemende en dromerige klanken te horen zijn. Langzamerhand worden deze klanken ijler, totdat er wederom de ene na de andere synth-laag langzaam op elkaar worden gelegd terwijl er constant broeierige geluidseffecten op de achtergrond te horen zijn.
Op een gegeven moment zorgen staccato-klanken voor wat meer leven in de brouwerij, totdat een langzame sequencer tot ontwikkeling komt. Zodra zich dan ook nog eens die prachtige, warme en lang aangezette synth-akkoorden met zo nu en dan heerlijk solo-werk de sequencer vergezellen, is het feest compleet en domineert deze combinatie de tweede helft van deze levendige compositie.
Ongemerkt gaat de muziek over in "Stage 3". De sequencer is ondertussen een stuk nadrukkelijker gaan klinken en voert op een gegeven moment zelfs het tempo op, terwijl op de achtergrond de rest van de synthesizers gedragen en majestueus blijven klinken.
Rond de vierde minuut slaat het roer om, verdwijnt de sequencer en zorgen ritmische klanken voor een hoop dynamiek. Vanuit het ritme ontstaat een nieuwe sequencer, terwijl die kenmerkende retro-klanken uit de synths ook van zich laten horen. Op de achtergrond lijken ondertussen geluiden afkomstig uit een fabriek te horen te zijn. De muziek is qua dynamiek tegen die tijd al weer aan flink wat proportie toegenomen en naarmate het nummer vordert, wordt het alleen maar heftiger en heftiger, totdat de remmen rond de tiende minuut volledig losgaan. Snerpende solo's die klinken alsof overal de bliksem inslaat, worden uit de synths geknald, terwijl de sequencer als een denderende machine zijn nadrukkelijke werk blijft doen.
Naarmate "Stage 3" zijn einde nadert en de muziek ondertussen alweer is overgegaan in de laatste sectie van het album, namelijk "Stage 4", wordt het muzikale vuurwerk langzamerhand wat minder heftig, ondanks het feit dat de sequencer, die weer een andere muzikale gestalte heeft aangenomen, zijn werk blijft doen. Echter is er maar even tijd om naar adem te happen, gezien de muziek alweer naar een volgend heftig plan wordt getild. Uit de sequencer ontstaat namelijk op een gegeven moment weer een nieuwe, die het tempo andermaal verhoogd. Een flinke dosis ritmiek wordt eraan toegevoegd en de muziek zit op dat moment dan zo'n beetje in z'n hoogste versnelling. Knallend solowerk zorgt voor nog eens die extra 'touch' wat al met al voor een knallend slot zorgt van een album die z'n titel zeker nakomt!
Wie maar geen genoeg kan krijgen van de muziek van Tangerine Dream en Klaus Schulze uit, voor velen, hun beste periode, kan rustig in zee gaan met AirSculpture.
Waar ik nog wat minder enthousiast was over hun oude werk, is deze registratie toch wel andere koek en laat een zeer gedreven band horen die hun vak goed verstaat.
Origineel is het allemaal niet, maar het zit erg goed en degelijk in elkaar.
Concreet kan dus gewoon gezegd worden dat Burn een album is waarmee liefhebbers van een goed portie retro synthesizermuziek, goed mee uit de voeten zouden moeten kunnen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.