Future of the Left - Travels with Myself and Another (2009)

Heelijk album van deze kerels, lekkere en humoristische noise-rock. Heb meteen zin om de albums van McLusky te gaan checken.

Ben ook fan van Mclusky dus ik ga deze ook zeker checken

oeh gezellig, een nieuwe future of the left

Ik wordt hier best blij van.

Jippie! Een nieuwe van de makers van het leukste rockalbum van 2007! Ik heb 'm net geluisterd, en ben blij verrast dat ze niet zijn blijven hangen bij het recyclen van oude nummers. Nou ja, wel dezelfde trucjes maar met verse hooks, riffs, loopjes en melodietjes. Ik ga dit nog ff laten inzinken, en staven aan de vorige, voor ik sterren toeken.

Dit album bevat met Arming Eritrea, You Need Satan More Than He Needs You en vooral Chin Music (!!!) een paar super aanstekelijke tracks, maar de rest mag er ook best wezen. Mijn meest gedraaide plaat van de afgelopen maand.

Damn, ze flikken het weer! Er zit eigenlijk geen verschil in met het vorige album qua geluid, iets wat ik vaak een minpunt vind, maar FotL komt er glansrijk mee weg. Die zalige hoekige riffs, de droge teksten die vol vuur eruit gespoten worden, de lekkere breaks en catchy melodieën... Net als de vorige van ze, komt dit album hoog in mijn eindlijst terug. Heerlijke, urgente stuiterrock zoals ik het graag hoor.

Zeer goed.

Erg goeie plaat.
Ik vond curses al fantastisch, en deze is minstens zo goed.

doesn't walk like a man, it doesn't talk like a man but does it fuck like a man. Does it. does it

En ja Future Of The Left is weer terug met een redelijk briljant album, ditmaal 33 minuten vol stuiterde noisepop. Grote favoriet voor plaat van het jaar zo ver.

Vind het nog steeds wel leuk, al is het mij iets te veel gimmick die het moet hebben van de humor en de titels. Maar hierna nog een cd vol onderbroekenlol? Een doodlopend pad, als u het mij vraagt.

Hmm

Goed album wanneer je je even wenst af te reageren. Ondanks de hoeveelheid herrie die op je afkomt, zijn de nummer nog catchy genoeg om je bij te blijven.

Een onweerstaanbaar album! Ik kan er geen ander woord voor bedenken.

Innemend in-your-face lawaai met een twist, heerlijk om eens in de zoveel tijd op hoog volume door de speakers heen te laten gieren. Track die er wat bij betreft net bovenuit steekt is de militaristische stamper The Hope That House Built. Come join, come join our hopeless cause. Come join, come join our lost cause.

Net dit album gedownload, en het bevalt me erg goed. Wat ook opvalt zijn de droge teksten:

Only the good die young, except for when they don't, it's not exactly fair.

He'll die in his bed on a summer's night
With his hand on his favourite thing.



Denk dat dit op een hoog cijfer gaat uitkomen.

Geniaal album met stuk voor stuk meesterlijke en ongelooflijk energieke songs.

Het begint al bij Arming Eritrea, wat begint met een zacht riedeltje en dan een heerlijk beuknummer wordt.
Daarna komt Chin Music, samen met nummer 7 het hardste nummer op de plaat. Normaal gesproken ben ik niet zo van dat krijsen, maar hier past het gewoon héél goed. Één van de hoogtepunten.
Nu komt een rustiger nummer in de vorm van The Hope That House Built, een stamper waarbij het niet mogelijk is om niet keihard mee te zingen. Heerlijk.
Maar het is nog niet afgelopen met het meezingen, want ook op Throwing Bricks at Trains is het weer een zware opgave niet mee te zingen.
En dan I Am Civil Service, waar ik niet veel over te zeggen heb, behalve dat het weer zo´n superenergiek nummer is. Heerlijk gezongen door Andy Falkous, vooral hoe hij op het laatst 'I AM CIVIL SERVICE' brult.
Land of My Formers wat daarna komt, vind ik dan toch de minste op de plaat. Nog steeds een voldoende, maar het doet me toch niet zoveel als de rest.
Maar gelukkig is daar You Need Satan More Than He Needs You, een geweldig nummer dat blijft doordreunen. Geniaal!
Na het loodzware gedreun van You Need Satan... komt het strak gespeelde That Damned Fly. Ook een van mijn favorieten.
Nu komen Yin/Post Yin en Drink Nike, die zich niet onderscheiden van de rest, maar gewoon heerlijke energieke nummers zijn
Lapsed Catholics begint rustig, zodat je eindelijk denkt dat er een rustige ballad komt. Maar nee hoor, vanaf 1:30 krijg je een symbolische keiharde schop in je kruis, want hier wordt weer onbeschoft gerockt.

Ik overweeg om deze plaat in mijn top 10 te zetten, maar 5* krijgt hij in ieder geval. Jammer dat meer mensen deze plaat niet kennen.

Stem verlaagd naar 4,0. De nummer zijn nog even goed maar ik mis toch wat diepgang.

Hoewel de openingsnoten iets anders beloofden, hakt Future of the Left er meteen in met “Arming Eritrea”. Samen met “Chin Music” wordt de toon gezet. Een krijsende zanger. Beukende gitaren. Missie: iedereen de kamer uitjagen.
“The Hope that House Built” lijkt een marcheerlied met punkallures. Een betere track op de plaat, al was het maar omdat het tempo eens verandert. Veel tijd om in de pas te lopen is er niet, en daar hebben de bandleden ook geen zin in. Het minste wat je van hen kunt zeggen, is dat ze niet tuk zijn op complexe songstructuren.
Ook “I Am Civil Service” moet het hebben van een catchy riff. Catchy genoeg om even te beluisteren, want de plaat blijft niet lang boeien.
Nadat de band “You Need Satan More than He Needs You” gescandeerd heeft, raast “That Damned Fly” alweer vliegensvlug voorbij.
Het is duidelijk dat de stijl van Future of the Left onomwonden is. Recht voor de raap je energie loslaten als een kleuter die zijn zin niet krijgt. Doorgaans zorgt dat niet voor diepgaande muziek.
De tweede helft van het album lijkt niets meer te bieden dan de eerste. Variatie is schaars. Een constante is het aanhoudende, irritante geschreeuw van de zanger. Daar is waarschijnlijk een publiek voor, maar deze jongen zal er niet tussen staan.
“Lapsed Catholics” echter kan mij wel bekoren, als enige nummer op dit album (hoewel die eer ook aan “The Hope that House Built” te beurt kan vallen). Een akoestisch gedeelte met kurkdroge tekst mondt – hoe kan het ook anders – uit in een laatste bom van energie.
Future of the Left wil met opzet geen elitaire muziek maken, maar het ontbreekt aan afwisseling om de aandacht erbij te houden. Na een halfuur dreunen is het einde van dit album een opluchting.
Luid zijn is een kunst.
Zwak.

Mijn - ook nog eens zeer zwak vormgegeven - mening over dit album is toch wel weer veranderd.
Laten we beginnen met een stukje persoonlijke geschiedenis om alles even wat duidelijk te maken.

Heel kort maar voor de maatstaven van ondergetekende heel lang geleden, had Hoi123 Mume ontdekt en kwam via een spelletje op het forum dit album tegen. Leuk, dacht Hoi123.
Hoi123 downloadt het album. En staat versteld.
Goh, wat een heerlijk gitaargebeuk eigenlijk! En wat een geweldige melige, absurdistische teksten eigenlijk! Moet je nagaan, in bepaalde nummers wordt niet eens met een normale stem gezongen! Wat een gedurfdheid! Nuance? Originaliteit? Verscheidenheid? Wat is dat?

We tellen één jaar later en Hoi123 kijkt hoofdschuddend naar wat hij allemaal heeft neergekrabbeld.
Future of the Left werkt namelijk intens op de zenuwen als je door de zeer doorzichtige laag van stupide teksten, melig en ongeïnspireerd gebeuk en zwaar irritante zang heenkijkt.
The Hope that House Built is na een tijdje geen heerlijke stamper meer, maar een lompe, hersenloze maar vooral gewoon niet goed in elkaar zittend nummertje. Om dan nog maar te zwijgen over het zelfs voor de maatstaven van dit album ongeïnspireerde Drink Nike, de vreselijke zang op Land Of My Formers en het ronduit irritante gitaargeluid over het algemeen.

Hopen dat u mij vergeeft voor het met 3 hele punten verlagen van mijn cijfer.
Maar laten we dat goedpraten door te zeggen dat smaken veranderen. Gelukkig maar.

Zoals Hoi al zegt mist dit vooral aan diepgang, het klinkt mij veel te beredeneerd en veel te vlak, na 3 nummers ben ik het ook al volledig beu. Ze hebben precies de intensie om chaotische herrie te maken maar dat lukt voor mij niet, het raakt me nergens. En de zang is ook niet geweldig, hij doet me soms denken aan Kapitein Haak of andere slechteriken uit Disney films.
Enfin, eigenlijk is het gewoon een saaie plaat die niets bij me losmaakt maar hij irriteert me ook niet. Dus ga ik voor 2,5*