Tony Scott featuring Jan Akkerman - Prism (1977)

Meesterwerk. Op Lp heette dit album "Prism".
klarinet, stem: Tony Scott; gitaar: Jan Akkerman; piano: Cees Schrama; bas: Wim Essed; drums: Bruno Castellucci; producer: Cees Schrama; engineer: Jan Schuurman;

Jan Akkerman's inbreng is de reden dat ik naar dit album luister, hoeft vanzelf geen waarborg te zijn voor luisterplezier. Kan niet altijd evenveel met dit rustige gepriegel, laat staan dat het mij tot meditatie aanzet. De bassist heeft in ieder geval een lekker geluid, da's al een pluspunt, verder excelleert het gezelschap op de nodige instrumenten maar helemaal mijn cup of tea is dit niet.

Een moddervette bas....dat wel. En ik vind het gitaargeluid ook erg gaaf, lekker zweverig. Let's go meditate...

Mijn LP heet gewoon Meditation Maar heeft wel een andere hoes. Die van jouheeft ook een andere hoes dan bovenstaande zie ik.
En juist, een klein meesterwerk! Vooral "Blues Blues and Then Some More Blues" is echt lekker.
Ben hem nu aan't spelen.

And now for something completely different, deze unieke samenwerking tussen jazzklarinettist Tony Scott en Jan Akkerman. De titel is wat vreemd gekozen, want in tegenstelling tot ander werk van Scott is dit helemaal niet zo meditatief of contemplatief opgezet. 'Under the Bo Tree' is het enige stuk dat in die lijn te plaatsen is. De rest sluit eigenlijk eerder aan bij Eli en Jan Akkerman. Scott en Akkerman en laten hun instrumenten zelfs behoorlijk spreken. Met name de akkoordensequentie van Akkerman op de opener is haunting.

Wie heeft er meer informatie over de ontstaansgeschiedenis hiervan?

Stijn_Slayer
Tja, hoe is die plaat eigenlijk ontstaan? Goede/leuke vraag. Er valt weinig info over te vinden op het net.
Ik zag wel een Extract from Cees Schrama’s liner notes on a later reissue.
Zelf heb ik hem op vinyl maar daar zaten geen liner notes bij.

Jazz is bij uitstek het genre waar interactie centraal staat. Het strakke gitaarspel van Akkerman en het zweverige blazergeluid van Scott complementeren elkaar zo uitstekend dat ik een drie kwartier lang aandachtig heb genoten. Het levert een geniale plaat op. Wellicht kom ik uiteindelijk zelfs uit op 5* . Een aanrader!

Voor mij is de ster op dit erg fraaie album toch wel Cees van der Laarse, kolere wat een fantastisch knorrende vette bas hoor je op deze plaat zeg! De subtitel is idd verkeerd gekozen, niet echt meditatieve muziek lijk me.