Artillery - When Death Comes (2009)

Ik was hier wel benieuwd naar gezien het gemiddelde en hun eerdere albums maar het valt me wat tegen, inwisselbare nummers zonder kop of staart, eentonig.

Mij valt het bij een eerste luisterbeurt ook tegen. De muziek klinkt goed maar ik mis zanger Fleming Ronsford. Niet dat die zo geweldig was maar hij gaf wel het bijzondere geluid aan Artillery. Het lijkt er dan ook op dat men echt op zoek gegaan is naar een vervanger met een vergelijkbaar stemgeluid. Hoewel de nieuwe, Soren Nico Adamsen, op zich niet slechter zingt klinkt hij toch minder uniek.

Ik vind dit echt een geweldig album waar weliswaar geen 'klassiekers' op staan maar dat wel heerlijk wegluistert. Vooral een nummer als 10.000 Devils geeft me een enorme adrenaline kick, heerlijk voor op de snelweg!

Wat een goede terugkeer van deze gasten. Ze brengen de oude thrash tijd terug in een nieuw hedendaagse metal jasje. Beste nieuwe thrash metal plaat voor mij.

Ik vind de nieuwe zanger wel prettig. Maar het songmateriaal is wel heeuul saai. Het lijkt wel of Artillery een poging doet om Testament zorgvuldig te imiteren. Vroeger had de band wel een eigen gezicht.

Het lijkt erop dat het ooit gebruikte credo 'Fear Of Tomorrow' de band hier inhaalt.
Neen, hier wordt ik niet blij van.

Na Inheritance is dit het het tweede album van Artillery waar ik me aan gewaagd heb. Aangezien Inheritance een van de betere thrashalbums is die ik ken, had ik hier wel iets van verwacht, hoewel de verwachtingen wel wat getemperd werden door de commentaren van Kronos en Edwynn.
Het album begint lekker knallend met het titelnummer, Upon My Cross I Crawl en 10000 Devils. Daarna begint op te vallen dat de nummers onderling niet veel verschillen, en dat ze hier en daar ook wat te lang doorgaan.
Bij Sandbox Philosphy begint de tekst me een beetje tegen te staan, dan komt er een obligate semi-metalballad in de vorm van Delusions of Grandeur. Die had van mij weggelaten mogen blijven, hoewel het wel even de sleur van eenvormigheid verbreekt. De laatste vier nummers zijn ok, maar komen niet in de buurt van speciaal.

Samenvattend: ik houd het voor nu maar bij Inheritance. Dit album is niet meer dan een thrashalbum dat nergens boven een gemiddeld niveau uitkomt.

3,0*