Jesse Dee - Bittersweet Batch (2008)

hmm das toevallig, viel me op dat deze plaat nog niet op musicmeter stond, en nu staat ie na toevoegen ook opeens op luisterpaal!
3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

heerlijke nieuwe soul van de oude stempel. klinkt soms als cooke, lidell, een vleugje stevie wonder (alive&kickin), en zelfs iets jamiraquai's. luisteren dus

Vind dit echt een heerlijk album! Makkelijk te plaatsen in het rijtje van Eli Reed, Jamie Scott en Jamie Lidell. Blue Eyed Soul zoals het hoort. Uitgebreide recensie gaat zeker volgen

Dat soul allang niet meer alleen voor de zwarte artiest is weten we. En daar komen zo af en toe namelijk uitstekende blanke artiesten bij die pure osul maken. Zo is hier ook Jesse Dee. Een artiest die vooral te vergelijken is als een mengeling van Jamie Lidell's late werk en het werk van Eli 'Paperboy' Reed.
Wat je dus van dit album kan verwachten is soul dat erg veel leentjebuur speelt bij de rhythm & blues.
Dit wordt meteen door het groovende openingsnummer met een refrein dat zó catchy is dat het niet meer uit je hoofd te krijgen is. En dit dan in de positieve zin van het gegeven. Jesse Dee laat in de opener horen dat hij een uitstekende stem heeft. Een stem met een eigen stemgeluid en een kleine snik bij wat uithalen en toonwisselingen. In ieder geval zo boeiend dat het rest van het album ook het beluisteren waard is.
De kwaliteit blijft hoog. Ook het tweede nummer is erg fijn. Dit nummer wordt erg gedragen door de vocalen van Dee. Het muzikale is vrij simpel, maar benadrukt de vocalen juist mooi.
'Slow Down' heeft al net zo'n catchy refrein als de opener. Het is meer een swingsong. Dit wordt mede kracht bijgezet door het toeveogen van het nodig koperwerk. Lekker nummer weer.
Dat Dee ook uit de voeten kan met het betere balladwerk bewijst hij met 'Over & Over Again'. Een song met een echte ouderwetse soulballad sound.
'My Two Feet' gaat weer een stuk meer richting de swing. Muzikaal had het zo van Ray Charles kunnen zijn. Het tempo verschilt dus erg per nummer, maar dit stoort nergens.
Het volgende nummer leent weer veel bluesinvloeden. Vooral het intro-gitaartje is uiterst bluesy. Het nummer is een slowsong. Mooi gezongen.
'Reap What You Sow' is weer een nummer met een hoger tempo. Een typisch voorstuwende, groovende muzikale begeleiding. Dit is één van mijn albumfavorieten. Mede de zang van Dee, die vol beleving de song bezingt.
The best is yet to come zingt Dee. En dat bewijst hij met dit nummer. Want ook dit behoort tot de toppers van dit album. Lekker laidback en relaxed nummer met leuke muzikale tempowisselingen.
'New Blades of Grass' is een heerlijke zwijmeltrack zonder het glazuur van de tanden te laten sprigen. Vooral het gitaartje werkt top in de sfeer van dit nummer. Dit album uit zich in een heerlijke luistertrip.
'Still Here' leent vooral wat country-invloeden. Persoonlijk vind ik het niet een wereldverheffend goed nummer, maar het past wel weer perfect bij de rest van het album en onderbreekt het geheel nergens.
En dan knalt het weer volop met 'Alive & Kickin'. Damn wat een heerlijke track. Knal het volume open en ga uit je dak zal ik zeggen.
De afsluiter is een rustige versie van het 3e nummer. Voegt niet heel veel toe, maar is ook leuk om het nummer eens zo te horen.

Al met al is het een leuk album geworden. Jesse Dee bewijst zich en uitstekend zanger te zijn. Muzikaal glooit het van soul naar blues, van swing naar country, van uptempo naar ballads. Een heerlijke luistertrip en weer een leuke ontdekking in de soulwereld van 2009.

En wederom een Soulplaat die de sfeer van de jaren 60 uitademt....... In navolging van oa. Duffy, Joss Stone, The Solution, Amy Winehouse en Rapheal Saadiq is er nu Jesse Dee.

Iets nieuws onder de zon nee niet echt dus, maar het is wel een heel lekker en degelijk Soul album van een zanger die begiftigd is met een lekkere rauwe heese stem. Hij doet mij een beetje denken een een jonge Solomon Burke.......

Het album staat bol van geweldige 60ties Soul in de stijl van Motown en Stax met ook lekkere Gospel en Rythym & Blues invloeden dit alles natuurlijk wel in een eigentijds jasje maar de Roots hoor je heel duidelijk terug.

Zoals al eerder gezegd is zijn rauwe heese stemgeluid is zeer aangenaam en komt naar mijn meening het best tot zijn recht in de uptempo nummers. Zijn 13 kopige band speelt met alle gemak de lekkerste Soul ritmes.

Nog niet zo goed als Raphael Saadiq maar voor een debut plaat zeer verdienstelijk.

4*

Live top!

Zijn doortocht in het programma Vrije Geluiden met "Over and over again" in 2009 vind ik nog steeds de béste live-performance die ik ooit zag.

En dat wilt behoorlijk wat zeggen.