Tom Brosseau - Posthumous Success (2009)

Tom Brosseau zal altijd wel verbonden blijven met het optreden dat ik van hem zag voor een lege Rotown als voorprogramma van Vetiver. Ik meld dit bij de andere albums en ook hier is dat weer zo. Hij heeft daar een hoop sympathie gekweekt en dat werkt toch mee in hoe je een artiest dan bekijkt en beluistert.
Het is 2 jaar geleden sinds zijn laatste album release Cavalier en alsof de tijd nooit heeft stilgestaan zet hij zijn koers voort op Posthumous Success. Dat wil zeggen akoestisch getinte nummers op gitaar en de ietwat klagerige zang er overheen.
Maaaarrrrr............ op dit album valt het wel op dat de sound iets ruwer is en zelfs een soort van uptempo in enkele nummers. Daarbij zijn er nu ook veel meer instrumenten te horen wat zijn sound gelijk een stuk voller maakt. Dat is prettig want het geeft dit album zijn meerwaarde ten opzichte van de vorige. Er is dus duidelijk sprake van een koerswijziging.
Op Cavalier merkte ik dat mijn aandacht wat begon te verslappen. Op herhaling nummer zoveel zit ik immers niet meer te wachten hoe sympathiek ik Brosseau ook vind en daarom is dit nieuwe album een schot in de roos wat mij betreft.
Posthumous Success is een wederom een degelijk album van een man die weet hoe je op eenvoudige wijze een hoop mooie liedjes voor het voetlicht kunt werpen.
Favourite Colour Blue opent dit album en sluit het ook (het is dus geen fout in de tracklist). FatCat heeft daar als promotiepraatje het volgende over te zeggen: 'The album could be a set of stories or books on one's shelf: the opening and closing tracks, Favourite Colour Blue - the same song - not the device of reprise, rather equal opposites or bookends.' Let wel: de tweede versie is veel electronischer waar de opener behoorlijk akoestisch is.
Ik ben zeer in mijn nopjes met deze koerswijziging die me soms een beetje aan Turin Brakes doet denken en zo zal Tom Brosseau voorlopig nog in mijn schijnwerpers blijven staan ook al zijn er maar weinig andere users die dat ook doen.

In tegenstelling tot aERo ben ik niet zo onder de indruk.

Dit is het eerste album dat ik van de beste man luister, dus een vergelijk met zijn vorige werk kan ik niet maken. De nummers geven me een gevoel dat het eerste probeersels zijn van wat een goed album had kunnen worden. Het pakt me niet echt, terwijl een vrijwel vergelijkbare artiest als Jeremy Messersmith dit wel direct doet.

3* voor deze.

inderdaad veel beter dan voorgaande albums, kleurrijker en fris en fruitig. Singer songwriters alleen op gitaar kan nooit de hele plaat boeien. Van net niet goed genoeg naar de categorie net wel goedgenoeg.