Free System Projekt / Dweller at the Threshold - Passenger 4 (2004)

Een bijzondere afbeelding op de hoes maakte me nieuwsgierig wat hier achter zat. Je stopt een passagier met pyjama en al in het openbaar vervoer en maakt er vervolgens een foto van moet de gedachte zijn geweest van Robert Muda, de ontwerper ervan. En dan Free System Projeckt en Dweller at the Threshold zijn beide bands die zich bezig houden met het maken van muziek die op de Berlijnse School is gestoeld. Rest de vraag hebben ze wel een beetje opgelet tijdens de lessen?

Pre-Flight begint met een gevoel of een vliegtuig is neergestort. De rook die er vanaf komt is nog goed zichtbaar. Later wordt de muziek wat vrolijker waardoor ik het gevoel krijg of het vliegtuig mooie loopings aan het maken is. Het is zoals ik al eerder schreef muziek die op de Berlijnse School is gestoeld maar die heren geven er wel een eigen draai aan. En het blijft naar nog steeds lekker om die analoge bakken te horen. Hiermee is Pre-Flight een mooi begin van dit album. Met het geluid van golven begint Arrival, het doet me wat aan Oxygene Part 4 denken van Jean Michel Jarre in eerste instantie, maar wat volgt is een stuk experimenteler van aard. Gevoelsmatig doet het mij denken aan een stad die gebombardeerd is. Maar zodra de sequencer volgt er een heel wat vrolijker beeld. Het is een vreemde combi met elementen van Timewind van Klaus Schulze enerzijds en anderzijds Phaedra van Tangerine Dream. Muziek dus die midden jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt had kunnen zijn. Met de ogen dicht lekker zweven dus. Met wat experimentele klanken begint Meeting, maar al snel volgt een mooi stuk uitgesponnen muziek waar iets van verlatehneid uitspreekt. Wel is het jammer te noemen dat het ineens stopt.

Met haast kerkelijk klanken begint Passage, maar snel hierna volgt iets wat niet had mis staan op een solo album van Edgar Froese. En die lijn wordt mooi vastgehouden, met daarbij het geluid van de wind. Even lijkt het wel of ik even terug ben in de kerk, maar daarna is het toch opnieuw zweven naar onbekende wereldenden waar het gras groener lijkt te zijn dan normaal. Echt een stuk muziek om de stress uit je lichaam te laten vloeien. In het midden van het stuk even wat experimentele tonen en dan opnieuw los komen van de materie, tot dat er een heerlijke sequencer in het stuk komt. Het lijkt wel of iemand wat gas geeft waardoor mooie landschappen voorbij schieten. Qua structuur van de muziek moet ik hier sterk aan Tangerine Dream denken. Het zou op Encore niet mistaan hebben. Een heerlijk afgestelde sequencer waarop het nodige voorbij komt. Aan het lijkt het wel of ik alleen verder ga in de ruimte.

Het begin van Depature doet me denken aan vroeg in de morgen op een koude dag. De wind waait guur langs het huis. Gaande weg lijkt alles uit een diepe slaap te komen, maar erg veel leven volgt er niet in de compositie. Het blijft wat hangen en het einde is niet echt mooi te noemen. Met geluiden die aan de wind doen denken begint Memory, waarna er even een triest sfeertje ontstaat, wat ineens stopt waardoor het album wat vreemd tot een eind komt. Waardoor ik het gevoel nu heb: het is niet af. Wat best zonde is, want buiten dit om staat er op dit album prima muziek die zich aan de Berlijnse School kan meten. Het roept nu een beeld op of de stoom ineens is uitgevallen en men niet verder kon.