Madder Mortem - Eight Ways (2009)

Geen makkelijke band dit Madder Mortem. Female Fronted Prog-Metal, om er maar even een term tegenaan te gooien. Men houdt immers van termen.

Om nog maar even aan te geven dat je deze band niet even een genre inzet. Elk nummer kent meerdere dynamische breaks en stijlwisselingen, plus technisch zit het dan eens erg goed in elkaar. Een trashy gitaarbreak en technische drums, kan makkelijk afgewisseld worden door een jazzy passage.

Nu doe ik de muziek misschien ingewikkelder laten lijken dan hij is, maar het heeft wel degelijk een zeer onvoorspelbaar karakter.
Groot verantwoordelijke hiervoor is zangeres Agnete. Inmiddels zeker 1 van mij favoriete zangeressen, al sinds een paar albums en met reden. Het kost haar totaal geen moeite om van fluweel zacht naar hysterisch gekrijs te gaan en dan bedoel ik ook echt hysterisch. Velen vinden haar uithalen te extreem en sommigen beweren zelfs dat het ronduit vals is, maar mij bezorgt het echt kippenvel.

Tot slot, de band besloot het album zelf te gaan produceren. Alles best, maar zorg dan wel dat je er verstand van heb en blijf van die volumeknop af, ik wil mijn boxen nog graag heel houden. Een jammerlijk minpuntje voor een bijzonder album, van een band die ik toch al tijden bijzonder vind.

Had dit album een keert bij iemand een keer gehoord en besloot hem nog een keer op te zoeken. Op de boxen klonk hij een stuk beter dan nu ik hem met headphones hoor. Het gekrijs (zoals genoemd in bovenstaande post) is een stuk erger met headphones... inderdaad tot het valse toe. Op zich steekt de muziek niet slecht in elkaar, lekker progressief, veel tempo en volumewisselingen.