Chuck van Zyl / Peter D. Gulch - Regeneration Mode (1994)

Alleen bij het zien van de hoes komen allerlei ideeën naar boven. Natuurlijk is het een afbeelding van het binnen leven van een electronisch apparat, maar ik zie er ook een plan in voor de bouw van een industrie gebied waar dan buizen het landschap gaan ontsieren. Of het is toch een schets van een futuristische woonwijk, met linksboven het terrein voor de circustent. En zo is een album tot leven gekomen voordat de cd-speler überhaubt is aangezet.

Met een vreemd en spannend sfeertje begint het bijna half uur durende Sector Zero Zero One. Even lijkt de muziek weg te vallen, waarna een mooie duistere sfeer wordt gecreëerd. Gevoelsmatig gaat er computerdata door het systeem. Opnieuw wordt het behoorlijk stil en dit doet spookachtig aan. Wat volgt zijn intrigerende geluiden die zo uit de kosmische muziek hadden kunnen komen. Dan is het opnieuw stil, waardoor het idee bij me opkomt of ik in een stad loop waar net de stroom is uitgevallen en er geen hand voor ogen kan worden gezien. Langzaam lijkt er leven in de brouwerij te komen. Eerst subtiel en later met een duidelijke beat. Ondanks de beklemming die er in te horen is er ook iets aanwezig wat me aan vrijheid doet denken. Het gevoel van of je net plaats hebt genomen in een achtbaan. Eenmaal die hobbel achter de rug is daar de rust die wat kosmisch heeft. Muziek dus die zo zacht is dat ieder bijgeluid funest is. Nog even aan het einde van dit intrigerende stuk muziek wordt het nog spannend met veel laag. Hierna lijkt het of er een kosmisch fanfare corps het stuk tot een einde brengt. Dit doen zij bijzonder sfeer vol en erg delicaat.

Sub Space Fields begint heel stil, het lijkt wel of ik de wind hoor waaien uit de ruimte. Even denk ik dat de stereo kapot is, maar op dat moment hoor ik statige muziek met daar doorheen verweven wat metaal klanken. Daarna wordt de compositie wat duister wel zit er een mooie sfeer in die het vraagt om er aandachtig naar de te luisteren. Hierna lijkt het of ik een wereld wordt ingetroken die alleen uit bijzonder fraaie zaken bestaat. Zeer subtiel en met gevoel.
Met het geluid wat me aan een ufo doet denken gaat Shield Failure van start. Hierna volgen langgerkte tonen in een haast stille sfeer. Later volgen nog wat metaal klanken en in gedachte zie ik astronauten reparaties verichten aan hun ruimteschip. Zodra die achter de rug zijn vliegt het toestel weg. Hierna volgt er rustige muziek, die mij noopt het typen te staken, zo mooi als het is.

In diezelfde lijn begint The Automatons, een toestel als die eenmaal opgang is geholpen eeuwig zal doorlopen. Het starten ervan gaat wat zwaar, maar eenmaal op gang loopt die als een trein. De muziek hier onder is wat mars-achtig en wordt gaande weg de compositie vrolijker. Hij loopt als een veertje. Regenaration Mode begint wat depri, het doet me wat denken aan een regenachtige dag. Zodra dat achter de rug volgt er een fraai stuk electronische muziek wat doet denken aan begin jaren zeventig van de vorige eeuw. Met de ogen dicht heb ik het idee of ik ver in de ruimte zit.

En daarmee komt er een goed eind aan dit album wat teruggrijpt naar de begin periode van de Berlijnse School, maar dan wel met duidelijk eigen ideeën. Van Chuck van Zyl is in iedere geval bekend dat hij het vroegere werk van Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ash Ra Tempel erg mocht. Voor mij zelf betekent dit album een prima aanvulling op mijn collectie van electronische muziek. Het is wellicht wat retro, maar wel op een goede manier gedaan.