Polar Shift: A Benefit for Antarctica (1991)

Antarctica... ik ben er nog nooit geweest (en gezien de huidige inhoud van mijn portemonnee en de snelheid waarmee deze groeit zal ik er voorlopig niet komen ook), maar er is iets aan deze plek dat mij trekt. En hoewel ik mij tot die tijd kan voeden met de talloze films en documentaires over Antarctica, ben ik toch van plan er nog eens heen te gaan. Kortom, Antarctica staat bij mij hoog in het aanzien.

Mijn interesse is dan ook gewekt als ik een album tegenkom met als titel 'Polar Shift: A Benefit for Antarctica'. Een uur lang muziek dat klinkt zoals Antarctica eruit moet zien! Daar heb ik oren naar! Een CD met een combinatie van muziek en natuur! Hoopvol denk ik aan albums als Love van Cordouan, die mij naar eeuwig donkere sneeuwvelden bij -30 graden ten noorden van Alaska brengt! Ik denk aan de Weekend EP van Atlas Sound, die me op de bodem van een oceaan brengt, alwaar ik rustig ronddobber tussen de lichtgevende visjes en rustig op-en-neer deinende kwalletjes! Ik denk aan bepaalde nummers van Sigur Rós, waardoor ik mij weer in hartje IJsland waan! Zal dit album me, terwijl ik in mijn luie bureaustoel te Amsterdam zit, meesleuren naar Antarctica?

Helaas... ik kom bedrogen uit. Ik blijf zitten waar ik zit. Geen enkel nummer op deze Benefit for Antarctica klinkt zoals ik denk dat Antarctica zou moeten klinken! De magie van het landschap dat ik bij de films en documentaires zie, wordt op geen enkele manier door de muziek benadrukt. Bovendien klinkt deze behoorlijk gedateerd en weet het op geen enkel moment ook maar enige vorm van emotie bij mij los te peuteren. Tja, misschien teleurstelling, maar dat kan ik deze CD moeilijk kwalijk nemen, gezien mijn eigen té hoge verwachtingen. Nergens wordt de muziek ook maar een beetje donker, een beetje dreigend. Veels te lief allemaal! Antarctica is niet lief! Antarctica is bikkelen en afzien! Het is er gemiddeld -50 graden!

Al met al kom ik dus echt niet hoger dan een 1,5, omdat de twee nummers van Vangelis nog wel gaan. Maar de rest klinkt meer als achtergrondmuziek voor het Chinese restaurant hier om de hoek. Of eigenlijk voor elk Chinees restaurant. Mijn wens om ooit naar Antarctica te gaan blijft, maar of ik dit album dan ook op mijn I-pod ga zetten als soundtrack terwijl ik tussen de ijsschotsen dobber...? Dat denk ik dus niet!

'Tis maar wat je leuk lijkt. Ik denk dat ik het maar bij een aangename +25 graden houd .

Over de muziek: ik kan ergens je teleurstelling wel begrijpen. Het meerendeel van de muziek is te New Age en daar moet je van houden. Het klopt dat bepaalde nummers te zoet zijn, zoals het nummer van Kitaro.
De nummers van Vangelis en Yanni kan ik wel hebben, maar naast dat ze op dit album staan, vind ik hun muziek over het algemeen gewoon goed. De rest ken ik niet echt, dus daar kan ik niet over oordelen.
Overigens: als je een album zou willen horen, die wél het donkere en dreigende landschap van Antarctica op een abstracte, muzikale manier interpreteert, zou je deze eens moeten proberen:

Necrophorus - Drifting in Motion (2000): het klinkt redelijk duister, geheimzinnig, abstract, buitenaards, beklemmend, kil en ongrijpbaar. De perfecte soundtrack voor bij beelden van de ijskoude wereld van Antarctica. Althans, ik vind het er bij passen. Zelfs de hoes en bepaalde songtitels doen eraan herinneren.
Cordouan en Atlas Sound ken ik niet, en waarschijnlijk is het niet eens vergelijkbaar, maar het is het proberen waard. Als je tenminste van Ambient houdt, want dat is het wel.

Voor goede ambient ben ik altijd wel te porren Bedankt voor de tip! Ik zal het eerdaags eens opzoeken!

De drie beste ijsschotsalbums, wat mij betreft:

- Biosphere: Substrata
- Biosphere & HIA: Polar sequences
- Necrophorus: Drifting in motion

IJspegels aan je speakers gegarandeerd...

Vandaag voor 1 eurootje op de kop getikt bij de lokale kringloop.
Vooral meegenomen vanwege nostalgie; ik had deze verzamelaar van het Private Music label vroeger op cassettebandje.
Toegegeven, het blijft allemaal New Age, dus verwacht inderdaad geen dark ambient.
Toch valt het na de eerste luisterbeurt reuze mee. Een voorzichtige 3 sterren.