Jamaladeen Tacuma With Basso Nouveau - The Night of Chamber Music (1993)

Vier bassisten en een drummer !!!
Zeer muzikaal uitgevoerd, geen grote solowedstrijden, maar goed naar elkaar luisteren en elkaar proberen aan te vullen zonder te verzuipen in een grote noten kakofonie.

Sowieso coole bezetting natuurlijk, en de muziek zelf is ook geinig. Die commentaren tussendoor snap ik alleen niet echt. "The basses are in da house!!" Tsja, luisteren we nou naar een hiphop-optreden of naar een jazz-sessie. Nou ja, verder prima muziek.

Ik denk dat je het meer moet zien als bassisten die zich eindelijk gewaardeerd voelen, en terecht... gebrom in de laagte rockt

De snellere nummers spreken me erg aan. Het commentaar hoeft van mij niet zo, maar dat is het bij effect van een live registratie. Ook het snaar vervangen had van mij buiten de cd mogen blijven.

Het punt was meer dat ik ten eerste liever naar muziek luister dan naar commentaar (ja ik snap dat dit een live-album is), en ten tweede dat ik zijn uitspraken een beetje 'out of context' vind, maar dat kan natuurlijk helemaal aan mij liggen.

Bovendien hadden er meer nummers op het album gekund als het 'geleuter' en de ovatie achteraf er niet op hadden gestaan.

Heb 'm nu tweemaal beluisterd en erger me nog niet aan de intermezzo's. Krijg juist het gevoel bij dit toffe feestje aanwezig te zijn. En jeminee wat is het een prachtig feestje. Later misschien meer zinnige woorden hierover, maar wel alvast een 4-sterrenopener.

Ik vind de sfeer ook prima. Doordat er (kennelijk?) bijna integraal is opgenomen krijg je meer mee van het evenement. Het is zo ook meer een live-concert dan een album, vind ik. Maar inhoudelijk vind ik het, hoewel nergens storend, niet echt een topper. Met al het bas-geweld dat is ingezet, moet ik - ja, dat klinkt nogal dommig - vaststellen dat de baspartij (de niet-solist-bas zeg maar) grotendeels vrij saai is; we horen vooral bassolo´s. Mooi om de mannen aan het werk te horen en de afwisseling onderling leidt bepaald tot wervelende momenten, maar een ´drive´ die je meeneemt zit er voor mij niet in, en echt geexperimenteerd wordt er ook niet. Voor de ´strictly bass´-prijs wint deze het voor mij dan toch eerder: David Holland / Barre Phillips - Music from Two Basses (1971)

Wel heel leuk om te weten dat dit bestaat, want als project is het natuurlijk iets bijzonders. Je zou er best bij geweest willen zijn.

showcase voor de bas...

nou, weet hier niets negatiefs over te melden.Het livesfeertje bevalt prima..nou ja, na drie keer het "broken string" verhaaltje wil je dat wel doorspoelen. Dat soort kleinigheden kosten echter geen punten en doen niets tekort aan het fijne samenspel en de energieke drive.

Waarom geen topscore? mis wat uitdaging, het klinkt wat showy, mis wat inhoud...allemaal kleine vage dingetjes die eigenlijk ook buiten de opzet van dit album staan

tsja...toch 4*

Jamaladeen Tacuma en Gerrald Veasly zijn idd nogal showy, ze kunnen super spelen maar hebben toch altijd de neiging om meer aandacht te geven aan 'flitsen' dan aan spelen.
Om die reden krijgt deze van mij ook maar 4 sterren, het mist net dat muzikale spetteren.

Een leuke plaat het rockt, jammed of watherver ze mee bezig zijn. Het klinkt prima in het gehoor. maar zoals blabla al aan geeft het mist dat muzikale spetteren.

3.5*

Begint nog als een spannend, sfeervol plaatje, maar zwakt doorheen het uur af tot een lauwe bedoening waar ik vooral originaliteit in de improvisaties mis. Bovendien vind ik een uur lang baspartijen hoe dan ook een beetje teveel van het goeie.

Dat All praises due komt wel erg gelikt op gang, naar mijn idee. Maar het lijkt wel alsof ze het er om doen. Eigenlijk is het bij elk nummer wel zo, dat ze rustig beginnen en als het riedeltje bijna uitgekauwd is wordt de trukendoos losgetrokken. Verder barst dit natuurlijk van het speelpezier. Leuk plaatje.