Harold Land - A New Shade of Blue (1971)

Harold Land (tenor saxophone), Bill Henderson (piano), Bobby Hutcherson (vibes), Buster Williams (bass), Billy Hart (drums), Mtume (percussion)

Harold Land is toch wel zo zwaar onderschat hier op Musicmeter...... Maar heel eerlijk: misschien is hij dat wel wereldwijd. Land kwam van de 'West Coast': een regio die op jazzvlak meer associaties oproept met de blanke cooljazz van Getz, Mulligan en Baker. Toch was Harold Land in de jaren '50 al een heel ander koekje dan dat. Hij leverde destijds een aantal puike hardbopplaten af en werkte samen met andere boppers uit de regio zoals Elmo Hope, Hampton Hawes, Wes Montgomery en consorten. Daarna viel het even stil om eind jaren '60 en begin jaren '70 heel anders terug te keren op het toneel. Land had zich ontwikkelt van een uitstekende maar vrij tamme bopper naar een inventieve postbopper die ging experimenteren met fusion en experimentelere jazz. Freejazz werd het nooit maar een stuk spannender zeker wel! Centraal staat zijn samenwerking met Bobby Hutcherson die jaren duurde. Soms verscheen Land als gast op een plaat van Hutcherson, soms weer andersom, soms ging het om een samenwerking. Hun sound werd in ieder geval een begrip in de jaren '70.

Deze plaat straalt zo'n souplesse, zoveel stijl en ook zoveel intense rust uit. Dit vliegt nergens uit de bocht maar de muziek heeft iets ongrijpbaars. De composities zijn spannend en uitdagend maar liggen oh zo lekker in het gehoor. De interactie tussen de muzikanten is steeds aanwezig, met name met bassist Buster Williams (over ondergewaardeerde giganten gesproken). Dit zweeft in zijn geheel ergens tussen hardbop, fusion en postbop in. Het bevat oosterse variaties maar de blues is ook duidelijk aanwezig. De muziek is behoorlijk aanwezig en druk maar klinkt ingetogen tegelijk.

Land's toon is lekker vol en warm. Hutcherson blijft geweldig op vibes: het geeft de muziek net die mysterieuze inslag die het geheel nog wat interessanter maakt. De ritmesectie staat als een huis: met name Billy Hart en Buster Williams schitteren als altijd. Ik denk dat ik inmiddels wel een vijftigtal albums bezit waarop zij de solide basis vormen. De band van Harold Land en Hutcherson is er per definitie eentje voor de luisteraar die niet zit te wachten op freejazz maar toch kennis wilt maken met de meer inventieve vormen van jazz uit de jaren '70. Heerlijke plaat en een hele grote aanrader. Net als Mapenzi (1977).

Dit is echt een wonderschone plaat. Ik houd van de toon van Harold Land. Ode to Angela is ook zo mooi.